Novel & Cerita Ginawa Mo Dito

"Paano ko malalaman kung sino ang dumating kung hindi ko bubuksan ang pinto?" "Just do what I said. Iyong lalaki kanina, hindi siya totoong delivery boy. Sa tingin mo may mag-de-deliver ng ganitong oras? At kung may ipapa-deliver nga ako, hindi rito sa condo kundi sa office."

I shook my head and ate more, then washed the dishes after before I went to the free room I'd occupied. Well, I guessed the best thing to do right now is to move on. My remorse and grief won't bring him back. Pero habang nakahiga, di ako makatulog. I was thinking... what that man's doing there? Sa beach pa talaga sila gumawa ng kababalaghan. Not that it matters but... in any place, bakit doon?

asar ko pa kaya napatayo ako ng muntik niya na akong batuhin ng sandok. “Oo na, hindi na, titigil na nga,” sabi ko at tinaas pa ang dalawang kamay na parang umaako ng kasalanan. Naging matiwasay naman ang umagahan naming dalawa at baka hindi kami matuloy sa dagat na nakita ko online. “So, nakapunta ka na rito?” tanong ko at pinakita ang dagat na nakita ko online. White sand, malinis at maganda talaga ang lugar.

Napangiti ako sa kawalan, my heart is now beating so fast na parang gusto nitong kunawala. To be continue..

Nakaangat ang gilid ng labi niya habang tinitingnan akong kumakanta. Bakit siya nandito?! "~If you just realize what I just realized Then we'd be perfect for each other And we'd never find another Just realize what I just realized We'd never have to wonder if we missed out each other now.~" Sa dami ng mga bansa sa mundo, bakit sa New Zealand pa? At bakit sa lahat ng lugar sa New Zealand ay dito pa? At sa dami ng kalsada ay dito pa sa kinatatayuan ko? At bakit sa karamihang restaurant ay dito rin?!

Ngayon lang ata ako naka-encounter ng ganun. Napatango ako ng may marealize... So Siya pala talaga yung nakita ko janina sa seashore. It means He's staying at our resort or maybe at our hotel! There is no other hotel near us, so it is impossible for him not to stay in. Isa pa, gabi na. I wonder why he is on the seashore. Nanlaki ang mga mata ko ng lumayo na ata ang iniisip ko. I should be sleeping right now instead of thinking of that man. I'm just curious Tss.

"Nasaan ang mga kapatid mo?" "Wala sila rito, ang Ate ko ay nasa Siargao at nakakasama ko dito sa Pilipinas." Umupo ako sa malambot na couch at pinanonood siyang kumuha ng pagkain sa refrigerator. Inilapag niya sa counter ang dalawang ice cream cups at saka tinusukan ng dalawang stick-o.

Manila bay lang naman kasi ang napuntahan ko at malayong malayo ang itsura nito kaysa doon. Itim ang buhangin at tubig, hindi isda ang lumalangoy kundi basura at dumi. Hindi rin maaliwalas dahil maging doon ay magulo at marahas ang makikita. "How it so nice to be here." "And you can go back here anytime you want Hope." Nagugulat kong nilingon si Gideon at ang handlebar. "Bakit ka nandito sino ang mag mamaneho?" "Auto pilot."

Kung kailan handa ang isa na magsalita, doon magbubukas ng tainga ang isa. Iniisip kong patas lang naman kami pero hindi ko maiwasang ma-guilty dahil hindi ko pa talaga nasasabi ito sa kaniya. Ayaw ko kasing kaawaan niya ako. At hindi ko alam kung kailan ako magiging handa na sabihin iyon. “Aside sa Batangas, may iba ka pang gustong puntahan?” Umiling ako. Batangas lang talaga ang gusto kong puntahan sa ngayon. Iyon lang.

"Pulos paglalakbay lang ba ang ginawa mo nung wala ka dito sa bansa natin?" "Hindi naman. Kapag may nagustuhan akong isang lugar, tumitigil muna ako para magmasid at magtrabaho. Kapag nagsawa na ako, lilipat na ako sa ibang lugar naman." "Paano kung magsawa ka rin sa Sunrise Philippines?"