Grudges In Tagalog Novels & Stories

madamdaming tugon ko dito. "Sa narinig ko mula sa'yo, Ms. Del Fuego. You makes me proud of myself na minsang nawala sa'kin noon dahil sa pambu-bully mo. And I never expected na ikaw lang din pala ang lubusang makapagbabalik niyon sa akin. Well, thank you so much, sabi nga ng mga Bisaya, salamat todo-todo."

["Staring is rude, Miss. Masyado kang obvious. Do you like me? If yes, pumila ka muna. I am not easy to get so you better work harder to make me yours." Shit! Si Grantt pala ang gumulo ng sistema ko sa una palang at hindi si Greel. Bakit hindi ko iyon napansin? Napasambunot ako sa aking sarili at tila ba nilalamon ako ng hiya o kung anong hindi ko mapaliwanag na emosyon.

LUXURIOUS NANG MAKALABAS si Greyn mula rito sa loob ng office ni kuya Joven ay napabuntong hininga ako't naikuyom ang mga kamao. Gusto kong magalit kay kuya, pero 'di ko magawa! Sino ba naman kasi ang matinong lalaki na bigla-bigla na lang pumapasok nang walang pahinlot! Well, he has the right to enter in this room because for fvck sake it's his office. Pero mali pa rin ang ginawa niya! Maling-mali! Fvck shít!

Kung hindi dahil kay Sab hindi ko maiisip ang lahat ng iyon. "Mom, I'm having my own family now. Sana nandito ka para mapayuhan mo kami pero I know you will still guide us. Gusto ko rin pong sabihin na I'm sorry. Sorry dahil nabulag ako ng aking galit. Sorry dahil ikaw ang sinisisi ko." Huminga ako saglit dahil sa mga naglalaglagang luha. "I'm sorry Mom, because I never felt your pain. And. . . pinapatawad na rin kita sa nagawa mo. "

Tagos tagusan sa puso ng makakarinig ang bawat hinimaymay na salitang binibitawan nito. "To all my professors, parents, friends classmates, special someone, school staff and visitors. Good morning to everyone. There a times where we struggle in our daily life. Lahat tayo nakaranas ng mapagalitan ng mga parents, professors natin. At kung minsan nakaka inis, nakaka irita ang lahat ng pagbabawal nila sa atin. My fellow graduates, nasabi niyo na ba ito sa sarili niyo na; " I hate my parents, because they are strict. I hate my brother and sister, dahil sagabal sila sa kaligayahan ko. And I hate my guardians, because they embarassed us most of the time.

muli kong wika Napansin kong kaagad siyang nag-iwas ng tingin sa akin. At kitang kita ko an guilt na kaagad na gumuhit sa mga mata niya "Kung may ginawa ka mang mali ngayon, I think, wala akong karapatan ng kumprontahin ka. Wala din akong karapatan na magalit. Sa ating dalawa, alam ko ang pagkukulang ko at tao ka lang din, may pangangailangan na hindi ko kayang ibigay." muli kong wika

napangiti Naman ako ng maalala ko siya. “ Kung sinabi mo sana Sakin noon pa kung sino ka, Hindi ka sana nakakatanggap Sakin ng Insulto at masasakit na salita.” natatawa ko namang wika Kay Kate. “I didn't have the courage... natakot ako na baka mas lalong di mo ako magugustuhan. Pero kahit ganun paman Hindi mo parin ako nagustuhan...but, Hindi kita sinsisi and I won't hold grudge with you” tumango naman ako at hinawakan ko Naman Ang balikat niya.

His gaze flew in attempt to avoid mine. "If you are still mad, tinatanggap ko ang alok mo, kung iyon ang magiging kapatawaran ko. I will be directing for you. I will do my best if that's the only way I could make-up with you." Siguro tama na rin na bago ako bumalik sa ibang bansa ay maayos na ang kung ano mang hidwaan namin. Our grudges are what seems to be the barriers that holds us from moving on. Siguro kapag wala na ang galit, wala ng matitirang pakiramdam. Sa gayon, mas madali na ang pag-usad.

Kahit ano ang gawin niya, mukhang hindi na talaga niya mababago pa ang isip nito. "Grudge is the perfect weapon to create a great crime," sagot ni Marcell na biglang nagpa-realized ng kung ano kay Alex. "This gun I'm holding is just a tool, but this grudge I feel is my weapon that empowers me," aniya. "Holding a grudge is like caging an animal, you can tame it to control it, but sometimes you just have to let it go!" dugtong niya. Lahat ng narinig ni Alex mula sa bibig ni Marcell ay may katotohanan din naman. At may punto ito, at naniniwala siyang may karapatan itong magalit sa kaniya.

Nagbuntong hininga ako at dumeretso sa pinto. "Fine, magsosorry ako sa kanya kasi tinawag ko siyang gago, impakto, narcissistic na idiot. At magsosorry ako sa pagtawag sa kanya ng spoiled brat." "So, finally, you’re admitting that you're subconsciously feeling guilty about your fight," ngumiti ang kapatid ko sa akin at iniwan ako doon na nag-iisip kung tama pa ba ang mga ginagawa ko.