Novel & Cerita Halimbawa Ng Tula Para Sa Ina

at sumubsob sa mga braso ni Dad, nakahawak sa kwelyo nito. "Mahal kita, Dad," ang boses niya ay malambing. "Kung hindi lang sana ikaw ‘yung Dad ko..." Napahinto sandali si Dad, pero mabilis din siyang nagpadala, walang pag-aatubili. Kadiri... Tinalikuran ko sila, nakakasuklam. Wala talaga silang hiya. Gigil na gigil ako, napatingin ako sa malapit na bote. Sinubukan ko itong buhatin para ibato sa kanila.

Tumulo ang mga luha sa mga kulubot ng kanyang mukha, at kumuha pa siya ng isa at iniabot kay Yesha, hinaplos ang kanyang ulo at nagsalita sa mahina at magaspang na boses, "Matamis nga siya kainin mo rin." Ang mga kamay ng matanda ay malabot at mainit, katulad ng lolo na nagpalaki kay Yesha. Sa kasamaang palad, nang siya ay limang taon gulang, pinatay siya ng isang grupo ng mga tulisan na pumasok sa kanilang baryo. Ang matandang nakaharap sa kanya ay kahawig na kahawig ng kanyang lolo.

Hindi biro ang maging isang ama, Hindi biro maging isang haligi ng tahanan sa pamilya, Pamilyang kanyang itinaguyod sa abot ng makakaya, Ama, na di iniinda lahat ng hirap at sakit, Pati na rin ang pagod at mga butil ng pawis ay kanyang tinitiis, Na tila ba’y pasuko na pero pilit pa ring lumalaban, mabigay lang ang pang araw-araw naming pangangailangan. Hindi rin madali maging isang ina, Ina, na siyang ilaw ng tahanan sa pamilya, Pamilyang responsibilidad niya ang kalusugan ng bawat isa,

Ayos lang sa amin ang mga masasakit na salita mula sa iba basta sapat na sa amin na alam ng mga magulang namin kung sino kami. Kung hindi lang sana namatay si mama, hindi talaga ako aalis sa lugar namin. Wala akong balak pumunta ng Maynila ngunit gusto kong kalimutan muna ang pagkawala ni mama. Ayukong manatili rito sa bahay namin dahil kapag ako na lang mag-isa, maiisip ko talaga siya at maalala ko ang kaniyang mukha sa kahit saang sulok ng bahay namin. Palagi kong naalala ang mga matatamis niyang ngiti, ang galit niyang mukha sa tuwing gabihin akong umuwi. Sobrang bait ng ina ko. At dahil sa kabaitan niya, ininda lang niya ang nararamdaman niya kaya hindi naagapan dahil walang nakakaalam.

Saka na lang ako nakaramdam ng biglaang luhang dumaloy sa mga mata ko, at ang puso ko'y nararamdaman na parang walang pag-asa. Naramdaman ko ang presensya ng ina ko, at sa isang iglap, parang may malakas na pwersa na nagpatigil sa lahat ng nangyayari. Ang tinig niya ay parang isang kidlat na dumapo sa aking tenga. "Anong ginagawa mo sa anak ko?" Ang galit na naramdaman ko mula sa ina ko ay hindi ko kayang ipaliwanag. Ngunit ang masakit, ang galit ng ibang babae na iyon ay tila mas matindi. Hindi ko kayang makialam.

at nakita na rin niya ang kanyang mga magulang tulad ng kanyang asawa ay napaluha na rin ang kanyang Ina. Ang kanyang Ama ay nakangiti lamang sa kanya. pangakong hindi ka iiwanan at hindi pababayaan oh anong saya Ang nadarama. oh kay tagal kitang hinanap oh kay tagal ka ring nangarap na makapiling ka oh aking mahal.... oh heto ako. ngayo'y iyong-iyo Bago nag alala nais kong malaman mo ohh pangakong hindi ka iiwanan

At kahit naguguluhan na ko ay nagpatuloy pa rin ako sa pagbabasa. "Magandang araw mahal na talaarawan ko, walang nakikinig sa aking mga problema ko. Iniisip ko kung sakaling sa ibang panahon ako nabuhay, baka sakaling may makinig sa mga hinaing ko. Pero walang nais makinig sakin, sina Ina at Ama parang di nila ako anak. Dahil todo-iwas sila sakin, mahal na talaarawan. Di ko na alam aking mga gagawin at isasagawa." -18 Mayo (1897)

paliwanag ng dalaga "Binuhay, pinakain at inayusan mo lang siya Jewel. Pero alam mo sa sarili mong marami kang pagkukulang sa anak mo. Alam mong kulang ang pag aalaga at pagmamahal na binibigay mo sa kanya. Inaasa mo lahat kay Eliza na yaya niya ang mga bagay na dapat ikaw ang gumagawa dahil ikaw ang ina niya." mahabang litanya ng kanyang ama

Hindi niya inakalang darating ang araw na maririnig niya ang mga salitang ito mula sa sariling ina. Ang kanyang ina na may malambot na puso para sa kanya. Ang kanyang inang handang gawin ang lahat para lang hindi siya masaktan at nagsisi ng husto ng siya ay malugmok. Ang kanyang inang mahal na mahal ang kanyang ama at halos mabaliw sa lungkot na ngayon niya lang ulit nakitang masaya. Ngayon, ito, galit sa kanya.

nakangiting pangako ko rito kaya agad nitong kinuha ang tuwalya sa kamay ko at agad na ibinalot sa sarili Binuhat ko na ito mula at agad na akong naglakad sa pinong buhangin papunta sa munting tirahan naming mag-ina. Hindi ko sinanay ang anak ko na manirahan sa isang malaking bahay dahil nais ko na matuto itong pahalagahan kung anong meron siya ngayon at magpasalamat sa lumikha para sa mga biyayang natatamasa nito. Si mama ang inspirasyon ko para mapalaki ko nang maayos ang anak ko kahit na walang amang kinikilala katulad nang pagpapalaki sa akin ni mama na walang lalaking naging kaagapay niya sa buhay. "Maria nandyan na pala kayong mag-ina" masiglang bati sa akin ni Aleng Marta ang ginang n