Novel & Cerita Haiku Tungkol Sa Sarili

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”

The heart will always help you remember who's the person you cherish the most. Shan's Pov: Napahinga ako ng malalim tsaka tumingin sa maliwanag na buwang nakapaskil sa malawak na kalangitan. Parang kailan lang nang mabigyan ko ng oras ang sarili ko. Iyong tipong walang inaalala na iba kundi ang sarili ko lang.

Pinikit ko ang aking mga mata, dinama ang bawat patak ng tubig sa aking balat, at hinayaan ang sarili kong malunod sa ganap na kapayapaan. Habang nakatingala ako sa langit, nakita ko ang mga bituin na kumikislap sa itim na himpapawid, at sa sandaling iyon, ramdam ko ang tunay na katahimikan. Ang uri ng tahimik na hindi nakakabingi, kun’di nakagagamot ng sugatang kaluluwa. “Siguro ito ang sinasabi nilang serenity,” mahinang bulong ko sa sarili. “Yung payapang wala kang iniisip kun’di kung gaano kaganda ang mundo sa kabila ng lahat ng sakit.”

Sa huling pahina, may isang pangungusap na siya mismo ang nagsulat ilang taon na ang nakaraan: Gusto kong mabuhay nang tahimik. Napangiti siya nang bahagya. Isang matamis ngunit malungkot na ngiti—parang alaala ng sarili niyang inosenteng pangarap bago siya tuluyang naipit sa mundong hindi niya lubos na naiintindihan. “Late na pala,” bulong niya sa sarili. Isinara niya ang notebook, at sa unang pagkakataon, tinanong niya ang sarili—

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

“Kung alam mo lang kung gaano kita kamahal.” Hindi ko napigilan ang sarili ko. Yumuko ako. Isang halik. Maingat. Magaang. Sa noo muna niya. Parang paalam. Parang pangako. Parang panalangin. Bumagal ang paghinga ko. Ang amoy niya. Ang init niya. Lahat iyon gusto kong ikulong sa sarili ko.

Pinapauwi ko ang tigang nilang katawan. Tinitigan ko ang sarili ko sa kwadradong salamin. May basag ito sa bandang gilid. Maliit man, kita pa rin iyon at bahagyang sumakop sa parte ng mukha ko. May bahid. Tsk! May lamat. Huminga ako ng malalim. Duming-dumi sa sarili ko. Hinayaan ko ang luha kong mag-unahan sa pagpatak. Ang hina ko. . . ang hina ko. . . wala akong nagawa.

Hindi ko namamalayang hinahawakan ko na pala ang aking sariling kaselanan. "Ahhh, ughh," napapaungol na ako habang patuloy ako sa paghawak sa aking sarili, gusto ko ng itigil ang kahibangang ito ngunit hindi ko mapigilan. "Ahh Wade, ugh, ahhh," ungol ko habang patuloy sa paglapastangan sa aking sarili. Napapakagat labi na ako at pawis na pawis. Hanggang sa naramdaman ko ng malapit na akong labasan.

Yuhei’s POV Habang naglalakad ako— May isang thought na paulit-ulit sa isip ko: “Hindi ko na alam kung paano maging simple.” Hindi ko na alam kung paano tumawa nang walang dahilan. Hindi ko na alam kung paano matakot sa maliit na bagay. May parte sa’kin na nananatili sa kulungan. At hindi ko alam kung gusto ko ba siyang palayain. Yuhei’s POV