Haiku Tungkol Sa Ina の小説・ストーリー

Sinungaling! Pero ang inis ko ay agad ring napalitan ng kaba. Now there are two of them inside this house. Ano ang plano nila sa akin? Sinasabi ko na nga ba at hindi dapat ako nagtiwala sa kanya! With the amount of horrible news I’ve heard about him, talagang may gana pa akong maniwala na palalabasin niya nga ako ritong buhay? Baka mamaya ay maging chop-chop lady ako nang wala sa oras! Kaunti na lang ay mapapadasal na talaga ako ng Ama Namin! I sat back on the bed, head empty and stomach churning in hunger. Kagabi pa ang huling kain ko at hindi rin naman ako nabusog sa noodles na hinanda ni Sancho para sa akin.

"What are you doing?" "Sshh..Just a second senyorita, I just want to feel this moment," mahinang sabi niya. Anong moment moment ang sinasabi ng kupal na 'to e sobrang nakakahiya na 'tong ayos namin. Kanina pa kami pinagtitinginan ng mga tao, para kaming mag asawang matagal na hindi nagkita kong maka yakap siya saakin, sobrang dikit na dikit kami at mahihiya na ang hangin na dumaan. Bakit niya ginagawa ito? Is he being clingy on me?

Huh? "Ang Luna natin ay napaka Kuprestóä*cute*, Ibig ko siyang ihimbing sa aking mga bisig at halikan ang kaniyang noo tulad ng ginagawa ng aking ina noong akoy isinilang pa lamang" ang mga salitang hindi pamilyar kay Ayarra ang narinig na naman niya, pero, sa pamimigitan ng pagpikit ng mga mata ni Ayarra at dahan dahang itong idilat habang tinitignan ang katawan na kanyang isnalolooban, ay ang nakapag, himatay sa kanya.

Inilipat niya sa ibang pahina ang binabawa, maging ang tunog ng papel ay sumasabay sa pag-ihip ng hangin na para bang parte iyon sa kanila ng mga ibon at dahon. If I were Ena, this will be a perfect refuge but then I am not. I rarely appreciate the silence and peace. Madalas akong babad sa abalang tao na nakakalimutan ko na ang pakiramdam na iyon. But seeing her this serene at the moment and engrossed to what she was passionate about, I cannot help but appreciate the silence. Hindi na ako nanggulo sa kaniya at umupo lang nang tahimik sa tabi niya.

nauutal kong tanong habang nakatingin sa kaniya. Inialis n'ya ang tingin n'ya sa'kin at ibinaling 'yon sa papalabas na araw. Bumuntong hininga muna s'ya bago tumingin sa'kin. "Yung totoo, inihanda ko na ang sarili ko na darating talaga ang araw na mawawala na 'ko. Pero sa likod ng mga ngiti ko, sa kabila ng mga sayang pinapakita ko, nagtatago ang takot at lungkot. Ayoko pa talagang lisanin ang mundong 'to. Ang dami ko pang pangarap at gustong marating pero ganito talaga siguro ang buhay. Kailangan ko nalang tanggapin na darating ang araw na magdidilim din ang liwanag sa paligid ko." malungkot n'yang sabi kasabay ng pagbagsak ng mga luha sa pisngi n'ya.

She gives me headache. My phone vibrated so I checked it out and I just received a message from... him. “I'll be right back, Crimson. May pupuntahan lang ako sandali.” I smiled before leaving the room. Hanako's POV Naglakad na ako papalabas ng kwarto at nang makalayo-layo ako ay tsaka ko lamang inilabas ang nararamdaman ko. Napatakip ako sa aking bibig at tinanaw ang aking nilakaran.

“Am I stupid? Is that why you hate me?” I could practically feel more wrinkles spreading across my face, along with a few grey hairs sprouting from my scalp for good measure. My two boys were too smart – I’d never had to experience the life the mother of a normal child lived. Now the Moon Goddess wanted me to experience something different… right? ‘Yeah, I guess so!’ chirped Ina. ‘My mother loves to see people overwhelmed, she says it makes her happier than anything!’ She grinned at Colin, not entirely kindly.

**barkha bijlee, baadal, jhooThe jhooThi phoolon ki saugaatein sachchi tu hai, sachcha main hoon sachchi apne dil ki baatein (these rains, lightning, clouds, are all lies, and so are the gifts of flowers. you're true, and I'm true, and true is what's in our hearts.) daskhat haathon se haathon pe karde tu na kar aankhon pe palkon ke parde tu kya ye itna baRaa kaam hai, ailaan hai... (sign your name on my hands with your hands. don't hide your eyes with your eyelids. is it such a big thing, such a big announcement?)**

Pareho naman silang napangiwi nang pingutin silang dalawa ng kaniyang ina. "Kayo talaga! Matanda na ako. Kaya ko ang sarili ko." matigas ang ulong sabi nito kanila. Nagkatinginan naman silang mag-ina. Siguro nga. Pero ano nga ba ang magagawa nila? Edi ang sakyan na lamang ang sinasabi nito dahil baka isipin nitong nagiging pabigat siya kay Yesha. Ayaw pa naman no Yesha na ganoon ang maitatak sa isipan ng kaniyang ina.

Kataga nito na ramdam na ramdam namin ang lungkot, sakit, pagpaparaya at pagpapalaya. "Alam kong natagpuan mo na ang taong magpapasaya saiyo, taong kaya kang mahalin at ingatan. Taong kayang suklian ang pag-ibig na nais mong ibigay. Pero nais ko lang itanong, PAANO AKO? MATAGAL DIN KASI AKONG NAGTIIS NA MAKITA MO, MARAMDAMAN MO KAHIT ALAM KONG IMPOSIBLE. Paano ako aalis dito sa sakit na iniwan mo kung patuloy ka parin bumabagabag sa pusot isip ko?"