Halimbawa Ng Talasalitaan 소설 & 이야기

Pero makalipas ang ilang sandali, bigla siyang natauhan. Sandali lang—hindi ba't sinabi niyang isang linggo silang hindi maghahalikan? Kagabi nga, nagbigay siya ng exemption. Pero hindi ibig sabihin na tuluyan na niyang babaliin ang usapan! Habang hinihingal sa pagitan ng halik, nagawa niyang magsalita nang pautal, "T-teka... Sandali lang... Hindi ba natin... pinag-usapan na bawal munang maghalikan ng isang linggo?"

"Talk." Naisip ko na wala na akong takas. Naglakad ako palapit at naupo. Ang tensyon sa dibdib ko ay nagsimula nang mawasak. Nang magsimula akong magsalita, bumigay ang mga harang. Ibinuhos ko ang lahat. Ang pangit na bersyon. Ang mga pagtataksil at ang kalituhan.

Bumili ako ng tatlong softdrinks at mga pang himagas saka sumunod doon. "Uminom muna kayo ng softdrinks at ng mawala yang mga init ng ulo ninyo. Pwede ba mamaya ako na lang ang mag sasalita. Huwag na kayong sumagot sagot pa at sa huli parang kayong dalawa din lang itong affected," kako at tinaas ang aking kamay ng makita kong magsasalita sana silang dalawa. Inawat ko sila at sumenyas na huwag ng sumagot pa. Uminom kami at kumain ng binili kong pang himagas bago nagsimulang magsalita.

Sa mga sandaling iyon, nanatiling tahimik si Sera. Sandaling naghari ang katahimikan sa loob ng sala, na tanging ang mahinang tunog mula sa cellphone ni Samuel ang maririnig. Pagkaraan ng ilang saglit ng pag-iisip, marahan at kalmado ang tinig ni Sera nang siya’y magsalita: “Paano kung ako na ang makipag-ayos at makipagkita sa mga magulang ng kabilang panig? Baka… baka may paraan pa para magkasundo.”

Simple lang iyon ngunit bawat salita ay may laman. Unti-unting napahigpit ang hawak ni Mikael sa ballpen. Hindi niya alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon ay may estudyanteng nagsasalita ng mga bagay na matagal na niyang pinaniniwalaan. ---

Halos isang oras na rin yata kaming nasa tubig at nanghuhuli ng talangka ng magsalita si mang natoy "ito ma'am jasmine tignan mo ang mga nahuli ko siguradong lalo kang matutuwa" masayang sabi ni mang natoy saka pa kita nito ng nahuli. At ng isalin ito ni mang natoy ay ganun nalang ang gulat ko ng magtalunan ang mga hipon at my kasama pa itong mga isda. "wow ang galing naman po. Sobrang dami po pala dito niyan" na mamanghang sabi ko.

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang WeChat. Binuksan niya ang chat kay Martina. Puno ito ng mga tandang padamdam, ngunit kakaunti lamang ang aktuwal na usapan. Naisip niya, sa tatlong taon ba ng kanilang pagsasama, ganito kababaw ang komunikasyon nila? Sa mga natatandaan niyang usapan nila, kadalasan ay: “Nandito na ako,” at “Abala ako.”

Pinugaran na rin ng takot at pangamba ang aking dila kaya hindi magawang nakapagsalita. Ipinikit bigla ni Solana ang kanyang mga mata. Kanyang itinaas bahagya ang kanyang mga kamay habang nakatingala sa kalangitan ang mga palad nito. Matapos ay nagsimula siyang magsalita ng mga salitang hindi ko maintindihan. Bumibigkas na siya ng isang orasyon para sa ritwal na gagawin niya. Mahina ngunit mabilis ang pagbigkas niya sa mga salitang pang-orasyon at taimtim na dinadama ang bawat titik na isinasampi at ang buong paligid.

May halong sakit at frustration sa mga mata nito. Samantala, mas lalong naaliw ang ibang babae. — Gusto ko ’tong laro. — sabi ni Samantha. — Same. — dagdag ni Paula. Napailing si Miguel. — Kayong limang babae… demonyo kayo. — Agree ako diyan. — singit ni Heitor. Ngunit mas lalo pang lumala ang sitwasyon nang magsalita si Taís. — Wait lang. Isa lang ba puwedeng halikan?

Sa halip, kalmado itong nagsalita, “Alam mo ba kung paano maiiwasan ang hindi pagkakaintindihan sa pagitan ng dalawang tao?” “Paano?” tanong ni Harmony, nagtataka kung bakit bigla ito naging parang guro. “Communication,” sagot ni Darien. “Alam mo ba kung gaano kahirap hulaan ang iniisip mo nitong mga araw? Magkaiba ang utak ng lalaki at babae. At dagdag pa, mas matanda ako sa 'yo ng walong taon. May generation gap na nga tayo, eh. Sa totoo lang, kahit pinakamahirap na exam noon, hindi ako nahirapang sagutan gaya ng pag-unawa sa 'yo.”