Hard Boiled Love Chapter 1 นิยาย & เรื่องราว

His head immediately fell on my clavicle as his little hand started to crumple the upper part of my blouse. Ilang sandali'y kinuha ko ang kamay niyang nakakuyom sa blouse ko at nilaro-laro ito. Umangat ang ulo niya mula sa pagkakahimlay sa leeg ko at inosente akong tiningnan. I smiled and kissed his closed tiny hand.

Pagkasabi niyon ay mabilis na nitong tinalikuran ang matabang bata. Napapaluha si Choi habang sinusundan ng tingin si Natalia. First love niya ito. At ang sakit-sakit marinig rito na hindi siya nito gusto. Simula nang makita niya si Natalia ay sinipag na siyang pumasok sa school. Tuwang-tuwa siyang palagi itong makita kahit na hindi naman siya nito napapansin.

Napakunot ang noo ko ng isang smirked ang iniwan n'ya sa akin bago ito lumabas at lagpasan ako. //END OF CHAPTER 07//

Wala na akong nagawa kundi sabihin ang totoo. "Oo umiyak ako." Sagot ko tsaka inayos ang mga gamit na ginamit ko sa panggagamot kay Erroze. "Bakit?" Tanong nito. "Hindi ko kasi alam kung anong dapat kong gawin. Wala akong ideya kung anong kahahantungan nito kung mag-aaway lang ba kami ni Jaya o magsusumpaan na at magkakalimutan dahil sa kasal na 'to. Hindi ko 'din kasi matanggap sa sarili ko na buong buhay ko ay nandiyan si Jaya para sa akin sa hirap at ginhawa tapos ganito pa ang isusukli ko. Mahal na mahal ko si Jaya, Erroze. Kaya kong isakripisyo ang lahat para sa kanya. Siya na lang kasi ang nagsilbing ina, ama , kaibigan at kapatid ko. Lahat ng pagmamahal at pagpapahalaga ipinaramdam

Para bang proud pang ibalandra ang hubad niyang katawan. "Mga hayop kayo..." gusto niyang isigaw iyon pero bulong lang yata ang lumabas sa bibig niya. Pagod na siya mula pa kanina. Tapos ito pa. "Mahal, let me explain." Sinubukan ni Garry na hawakan ang kamay niya pero awtomatiko niyang nilayo ang sarili niya sa kanya. Hindi niya maatim na may iba siyang hinahawakan maliban sa kanya.

Isa na siyang babae na lumaban, at sa laban nilang ito—panalo sila. HABANG tahimik na nagpapahinga ang ina ni Josh sa kanyang silid, dumating ang kanyang asawa. Bitbit nito ang isang thermos ng mainit na sabaw at isang ngiti na tila pagod na ngunit payapa. “Kamusta na?” tanong nito. “Buhay pa,” sagot ng ginang. “At muling nakilala ang tunay na ugali ng mga tao.”

PLEASE KINDLY SHOW SOME LOVE & SUPPORT WITH MY SECOND NOVEL, THE FIRST HEAVY DRAMA/ROMANTIC/VERY STEAMY/ VERY SPICY NOVEL NA SINIMULAN KO. WHILE WAITING FOR THE BOOKS 2 CHAPTERS AY PWEDE NIYO NA PO SIMULANG ANG PAGBASA NG "WE TOUCH, WE KISS, WE SIN." It has 51 chapters already... show some love po sa ibang creations ko and let me know what's on your mind guys <3

Chapter 58 Thank you for making this far! I know that the progress of this story was very slow yet you are still here. Thank you so much! This will be Third’s POV and will also be the last chapter before the epilogue. Thank you! *** Facing a lot of businesses gave me a headache. I am still learning yet there are already a lot of problems that I must solve and I have no choice but to deal with it. But I need to breathe. I need to clear my mind first before I deal with those problems again.

Hindi niya na alam kung paano haharapin ang kaniyang kaibigan. Kung hindi lang sana ginulo ni Zeil ang kaniyang buhay ay baka may pag-asa pa sila ni Kian. Mula pagkabata ay may pagtingin na rin siya sa lalaki. Inililihim niya lamang ito noon dahil ayaw niyang masira ang pagkakaibigan nila ni Kian. Siya ang unang lalaking nakilala niya at minahal pero nagbago ang lahat dahil kay Zeil. Hindi niya rin maunawaan ang kaniyang sarili kung bakit si Zeil pa ang kaniyang minahal sa kabila ng pananakit na ginagawa nito sa kaniya at sa sakit na idinudulot nito sa kaniya.

I was that foolish young girl again, barely nineteen, taking my first fledging steps towards adulthood by falling in love for the very first time in my life. Habang dahan-dahang papalapit sa kanila ay sumabit ang isang takong ko sa carpeted floor, at gumiwang ako ng bahagya at napakapit ako sa bilog na mesang nasa tabi ko. Noong dumiretso na ako ng tayo at nagtaas ng paningin ay nagulat ako dahil nasa harapan ko na siya, nakatayo sa mismong harapan ko. I was nothing but liquid, and liquid didn’t do a good job of standing or walking away, so I didn’t move.