Harry Potter Tagalog Novels & Stories

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Hyacinth. "Oo," tango ko. "Paano kung may gawing masama siya sa'yo sa room niyo?! Hindi ka ba nag-iisip?! Ginamit ka nung taong 'yon, tapos babalakin mo pang uwian!" Bri shouted.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Kahit kailan ay hindi niya naisip na magagawa niyang lumiban sa klase para lamang pumunta sa ganitong lugar. Lubos na nakapapanibago. “H-Hope.” Mahinang bulong kasabay ng marahang kalabit sa kanyang balikat ang agarang nagpalingon sa kanya. Humimig siya nang marahan dito bilang tanda ng pagtugon at pagtanong niya rito. [ humimig - croon/hum ] “T-Thank you.” Saad nito bago yumuko.

"Hon pwede na ba today?" "Hon 2 days pa para sure, unless you want some blood." "Hahaha! Okay, I can staill wait. Good that it will be in Tagaytay." "Mas romantic ang pag pop mo ng cherry ko." "Shit ka tinitigasan tuloy ako." "Hahaha, your so horny!"

PYSCHO25 Kaharap ang lahat nang dean, kasama ang president nang school ay tahimik akong naka-upo. Habang si mama naman ay kinakamusta ako. Si greza na katabi ko, pati na rin ang ate niya na si Doctora. Hindi ko akalain na magkapatid silang dalawa. Kaya pala medyo pamilyar ang mukha ni Dra nang una ko siyang Makita.

Bakit may paganito siya? Biglang lumikot ang mga mata ko nang maalala ko si Antalia. Asan na nga pala ang batang iyon? Nawili ako sa panonood ng fireworks na akala ko hinanda para sa akin kaya nakalitaan ko ang tungkol sa kanya. Sa kaka-assume ko nakalimutan ko ang alaga ko. Mabilis akong kumilos at inilbot muli ang paningin ko kahit na ang maliwanag naparte lamang ay ang gitnang bahagi kung nasaan kami ngayon.

sabi ko bago sinampal siya ulit. Gigil na gigil na ako. Napaupo siya sa tile. "The hell..OH MY," nanlaki ang mga mata niya nang sulatan ko yung mukha niya ng lipstick. "Yan ang bagay sayo!" gigil na sabi ko bago tinapon yung lipstick niyang cheap sa basurahan.

Halooween pa naman ngayong gabi! Saan ba ako dinala ni Luis?! Dahil halos mahilo ako sa laki ng bahay na ito! Meron bang ganito talaga sa Pilipinas! Parang yung school na ito ni Harry Potter. Pati mga larawan na naglalakihan! Gumagalaw din ba sila? Hala! Gising ZHIA! na talagang takot na ako! SEAN PAGISING NAMAN!