Hawak Kamay Novels & Stories

Inabot niya Ang Isang kamay sa akin habang Ang isa ay nakahawak sa isang hawakan upang hindi siya mabuwal at Patuloy pa din Ang pang andar. Hinawakan ko ang kanyang kamay at magkahawak kamay kami habang nakasakay sa bisikleta. Nasisiyahan ako dahil wala siyang reklamo sa mga inuutos ko sa kanyang gawin namin.

Napasinghap ako nang malakas, si Hawk ay nakaupong hubad sa kanyang kama. "Akala ko hindi ka pupunta," sabi niya habang tumatawa. Natigilan ako sa aking kinatatayuan, naiisip ko na kung ano ang mangyayari dito. Bumangon si Hawk mula sa kanyang kama at tumingin ako sa malayo, sinusubukang huwag tumingin sa halimaw sa ilalim ng kanyang tiyan. Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na hinila ako papasok, at sumara ang pinto.

Hunter's point of view ​Hawak-hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Kadecy habang naglalakad kami palabas ng bahay nila papunta sa sports car, intertwining my fingers with hers. Her skin felt small and surprisingly fragile against my palm.

Hindi ko magalaw ang isang kamay ko kaya ang Isa nalang ang hinawak ko sa head board ng kama upang suppurtahan ang matinding sensasyon na nararamdaman ko. "Aghhhh! Sir please" Hindi ko alam anong pinagmamakaawa ko basta ang alam ko hindi ako kumpartabli na nakahawak lang sa head ng kama, kailangan kong mahawakan ang ulo nito at ipagdudulhan sa kasilanan ko. Naabot ito ng isang kamay ko at mabilis na sinabunutan ang ulo nito. "Aghhh! Aghhh! Hmmm" patuloy na humahagod ang ang dila nito sa baba ko hanggang sa naramdaman kong malapit na ako.

Hawak nito ang mga kamay niya sa itaas ng ulo niya na para bang sabay at magkahawak-kamay silang maglalakbay sa kung saan man sila paroroon. Ngumiti si Hillary. "Hindi. Pero kung sakaling panaginip lang ito, dapat sinasamantala mo ang bawat sandali at wala kang sinasayang na oras." "Iyon nga ang balak kong gawin. Ang sulitin ang bawat sandali na kapiling ka, Hillary," gutom na sagot ni Seven, saka binitiwan ang kamay niya. Ibinuka nito ang kanyang mga hita, inilapit ang kahandaan nito sa kanyang pagkababae. Pagkatapos ay banayad na pumasok ito sa kanya.

Isla Moretti POV Alas-singko pa lang ng umaga, at sa normal na buhay ko, ang tanging "bakbakan" na hinaharap ko ay ang pakikipag-buno sa 50-kilo na sako ng harina. Pero ngayon? Iba ang hawak ko. Hindi whisk, hindi spatula, kundi isang malamig at mabigat na Glock 17. "Isla, focus. Your stance is too wide. Para kang sasali sa limbo rock," puna ni Kalix.

“Hindi masyadong malapit at hindi rin masyadong malayo. Sapat lamang para kapag lumingon ako, makikita kitang naghihintay.” Tahimik na nakinig si Naya. “Sinabi mong kahit gaano ako kalayo makarating o gaano kataas ang liparin ko, kailangan kong hawakan nang mahigpit ang kamay mo. Kahit magtampo ka o magwala minsan, hindi ko raw dapat basta bitawan ang kamay mo.” Humigpit ang pagkakahawak ni Kael sa gilid ng p***o.

Hawak niya ang kamay ko, at for a moment, parang gusto kong i-pause ang oras at mangarap lang doon, hawak sa init ng kanyang kamay. “Thanks,” tugon ko, habang tuluyan nang nakababa. Sinikap kong huwag ipakita ang kaunting kiliti na gumapang sa buong katawan ko dahil sa kanyang hawak. Pero seriously, ang lakas ng effect niya—parang simple touch lang, pero nakakabaliw. “Let’s go,” yaya niya, hindi pa rin binibitawan ang kamay ko. Sobrang natural ng grip niya, parang instinct lang, kaya naman sumunod na lang ako, kahit may kaunting kaba sa dibdib.

Magkahawak ang ating kamay At walang kamalay-malay Na tinuruan mo ang puso ko Na umibig na tunay Naninigas ang aking katawan 'Pag umikot na ang plaka Patay sa kembot ng bewang mo At pungay ng 'yong mga mata Lumiliwanag ang buhay Habang tayo'y magkaakbay At dahan-dahang dumudulas Ang kamay ko sa makinis mong braso, ooh Sana noon pa man ay sinabi na sa iyo Kahit hindi na uso ay ito lang ang alam ko Magkahawak ang ating kamay At walang kamalay-malay Na tinuruan mo ang puso ko Na umibig na tunay La-la-la-la, la-la La-la, la-la-la

Hawak ni Waylon ang kamay niya nang lumabas siya sa elevator, dumampi ang tingin niya sa bintana. May layer ng makapal na mist ang bumalot sa buong dagat, at sobrang malabo ang paligid. Pinatunog niya ang dila niya at nagmadali papuntang cockpit. Dumating si Cameron sa cockpit sa pamamagitan ng ventilation duct, sinipa niya ang metal cover ng duct at tumalon mula taas. Agad niyang binuksan ang hatch. Narinig ng captain ang gulo at titingin na sana sa likod nang biglang hinawakan ni Cameron ang patalim na hawak niya sa likod ng ulo ng captain. “Huwag kang gagalaw!”