Hazel Grace Age Novels & Stories

Nakita niya iyong mantsa ng dugo dahil sa. "Oh my gosh. You two... OMG, what does it feel?" Napatanga ako sa kaniyang tanong. Hindi alam ang isasagot. "Okay, I'm just curious. I'm already 29 years old, lalagpas na ang edad ko sa kalendaryo pero hindi ko pa rin alam ang feeling makipagsex. Oh my gosh." I don't know what to say. Kaya nanatili akong nakatingin sa kaniya. "By the way, my name is Grace. You're Seraphina, right? Azazel's girlfriend." Tumango lamang ako bilang sagot.

tanong ko nang makahiga sa tabi niya. Tumigilid naman siya ng higa. "Hmm... I'm 19. How about you, Zemi?" sambit niya. She's the same age as me, I thought she's just 18 or something. "I'm also 19," sagot ko sa kaniya. "Magka-age lang pala tayo, akala ko ka-age mo sila Haizea," ani niya. "She's already 20," dagdag niya pa.

Grayson's phone had received a message, and I glanced at him to see if he would check it, but he remained still, his focus still on me. Curiosity got the better of me, and I picked up his phone to see what the notification was about. It was a reminder for Gracielle's 18th birthday, and my heart sank. Gracielle, or Grace as Grayson often referred to her, was his younger sister who had tragically passed away two years ago. Grayson's eyes followed mine to the phone, and for a moment, his defenses seemed to falter. "It's her birthday today," mahinang sambit niya. Bakas ang pagdadalamhati sa tono niya. "Dalaga na siya..."

Kailangang-kailangan niyang makaipon ng malaking halaga sa lalong madaling na panahon. Nang muling bumukas ang pinto ng lift, huminga ng malalim si Hazel bago humakbang palabas doon. Agad siyang naglakad patungo sa desk ng executive secretary na naroon. “Goodmorning, Maam. Ako po si Hazel Evangelista,” pagpapakilala ng dalaga sa sarili,

Hindi kasi nito kasama ngayon ang Anak nitong si Hazel ang ipinagbuntis rin nito noon na ngayon ay tatlong taon gulang na. "As usual kasama ng Lolo niya sinusulit pa ang bakasyon at pamamasyal. Pero wala ka naman nang nararamdaman?" Muling tanong nito. "Wala naman na maliban lang sa bumibigat na siya saka parang ang likot na."

Napatawa si Henry, "Hindi mo pa nga sinasabi kung paano mo nalaman na magkaiba, paano mong nasigurong hindi ko ito kayang ibigay?" Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, dahan-dahang sinabi ni Grace, "Nasa early thirties na ako, at hindi na ako interesado sa mga pakikipag-date. Gusto ko na lang makahanap ng taong pakakasalan, isang taong makakatulong sa pamilya ko para makaahon sa problema." Biglang lumuwag ang pagkakahawak ni Henry, at hindi niya namalayang umatras siya ng dalawang hakbang.

I don't know how did it happen, wala naman akong gusto sa kanya pero matapos ang gabing iyon ay minsan naaalala ko kung ano ang nangyari noon. Hazel is a good wife but madalas naman ay may sumpong. Akala mo kung sinong matapang dahil madalas ay mas matapang pa siya sa mga lalaki. But, hindi siya pekeng tao. Anuman ang kanyang nararamdaman ay pinapakita niya talaga. She is a caring woman, beautiful and courageous.

Wika ko, habang mapang-asar na tiningnan si Grace. "P-paano ka nila binigyan ng ganyan kalaking halaga?" tanong niya sa akin, habang bakas pa rin sa mukha niya na hindi makapaniwala. "Dahil mayaman sila, at mayaman na rin ako." Balewala na sagot ko, habang hinila ko si Naomi. "Sa 'yo ba talaga ang perang 'yan Hazel?" Tanong niya sa akin, kaya tumingin ako sa kanya.

Pero iilan lang silang naroon at nagkusang volunteer as training. "Ms. Hazel, magpahinga ka muna at kaninang umaga pa kayong walang pahinga." Puna ng isang doctor sa dalaga. "Okay lang po ako, doc. Mas gusto ko pong ganito kaysa ang nakaupo lang sa isang tabi." Ngumiti ang doctor sa dalaga at tinapik ito sa balikat. Sinundan ng tingin ni Hazel ang dalagang doctor. Tantya niya ay nasa thirty na ang babae pero single pa rin. Hinahangaan niya ang pagiging matulungin nito at inaalala din ang mga kasamahan.

"Hazel." "Much better... I heard you're still unmarried." "I am." "And still working too much." "Probably." A quiet sigh escaped her lips. "You've always been like this." "No." I met her gaze. "I've changed." More than you know. There was another silence. Years ago... Looking at Hazel used to make my heart race. Now... I felt strangely calm. Not angry. Not hurt. Simply... Calm. Perhaps time really does heal wounds. Or perhaps...