Tahimik ang kanto nang dumaloy ang kanilang usapan—parang umuusok na tsaa na unti-unting lumalamig. Nakaupo ako sa gilid at sinusubaybayan ang mga galaw nila: maliit na pagyugyog ng balikat tuwing may punto, mga daliri na naglalaro sa gilid ng tasa, at ang sandaling tumigil ang usapan dahil sa isang malalim na paghinga.
Sabi ko sa sarili, hindi lang ang sinasabi ang mahalaga kundi pati ang pagitan ng mga salita. May mga linya na naiwawala sa katahimikan, at doon nabubuo ang totoong kwento—mga hindi sinasabi ngunit nababasa sa mga mata. Inaalala ko kung paano naglalaro ang ilaw sa kanilang mukha, lumilikha ng anino na parang kumakatawan sa mga lihim na hindi pa nahahayag. Sa dulo, napaisip ako na ang pag-uusap ay isang maliit na teatro: bawat pause, bawat ngiti, may kahulugang dala. Umuwi ako na may bagong pakiramdam—tila nasaksihan ko ang isang personal na rebelasyon na hindi naman sinambit nang malakas, pero ramdam ko pa rin.