Hermione 소설 & 이야기

Isipin mo 'yang eksena: sumisiksik ang tricycle sa EDSA, may nagtitinda ng balut sa gilid, tapos biglang may lumitaw na liwanag na parang 'Platform Nine and Three-Quarters'. Ako, bilang tagahanga na laging nagpapantasya, agad nag-iimagine ng mga maliliit na adaptasyon — Hogwarts na naka-park sa looban ng Mt. Makiling o Sierra Madre para may klima at misteryo; isang magic community na pinapangalagaan ng lokal na konseho at isang Filipino-style Ministry na may opisina malapit sa Intramuros.

Sa araw-araw, makikita ko si 'Harry Potter' natututo ng Tagalog habang sabay na nag-aaral ng charms at potions. Isipin mo siya kumakain ng adobo pagkatapos ng klase, sinubukan ang halo-halo bilang cold potion alternative, at naliligo sa monsoon season na parang isang tunay na tropikal na wizard. May kapanapanabik na scenario na ang mga local magical creatures — tulad ng duwende o kapre — ay magkakaroon ng iba't ibang relasyon sa wizarding community: minsan ally, minsan misunderstanding, at puno ng komiks na eksena.

Higit sa lahat, tamang-masa ang tema ng pagkakaisa: ang bayanihan spirit ng mga kapitbahay na tumutulong sa wizard na maayos ang lumang bahay, ang fiesta na may enchanted floats, at ang tunog ng kulintang kasama ng mga spells. Nakakatuwang isipin na ang kwento ni 'Harry Potter' sa Pilipinas ay magiging isang sariwang timpla ng global na pantasya at lokal na kulay — puro puso, kulitan, at munting mahika sa kanto.