A New Beginning Novels & Stories

Dahil kahit gumabi man, alam kong may liwanag sa tabi ko. Tumigil kami sa dulo ng pathway. May maliit na bench doon, overlooking the hill. Sumandal si Naya sa balikat ko. Umupo si Elle sa gitna namin, kumakanta ng sarili niyang gawa-gawang kanta na walang lyrics. Sabay naming tinanaw ang malayo—hindi na ang nakaraan, kundi ang mga darating pa. And in that moment, I knew: This isn’t just the end of something. This is the beginning of everything.

Ngayon, ako na lang mag-isa. Kinuha ko ang isang kahon, hindi ko pa alam kung ano ang laman. Siguro nga dapat ko nang tanggapin ang bagong yugto ng buhay ko, matuto nang maging independent at umasa sa sarili ko. Huminga ako nang malalim at nagsimulang mag-unpack, sinusubukan kong mag-focus sa mga magagandang bagay.This is a fresh start, and everything will be alright. I can do this.

"Isang bagong araw, isang bagong simula." Habang naglalakad sila palabas ng paliparan, napansin ni Lennah ang maaliwalas na paligid. Ang mga bundok sa di kalayuan ay tila humihimok sa kanila, at ang malinis na simoy ng hangin ay parang yumayakap sa kanilang bagong simula. Napatigil siya sandali, tinitingnan ang paligid, at ramdam niyang ito na ang lugar kung saan maaari silang magsimulang muli.

Ang Simula ng Bagong Buhay Habang nagtatapos ang gabi, ang mga bituin sa kalangitan ay kumikislap, at ang mga damdamin sa puso ni Blue at Ivy ay nagsimulang magbago. Hindi na sila maghihiwalay. Hindi na sila matatakot. Sa bawat araw na lilipas, magkasama nila itataguyod ang isang pamilya na puno ng pagmamahal at hindi matitinag ng kahit anong pagsubok.

sabi ko, “that every beginning is a gift.” “Even the ones that scare us.” “Even the ones that change us.” “Even the ones that shake our plans.” “Even the ones that rewrite our future.” Tahimik. “So today,” dugtong ko, “we celebrate new beginnings.” “Not just as a company.” “Not just as a business.” “But as people.” “As humans.” “As families.” “As hearts.” Tahimik. Huminga ako. Mahina. Malalim. Tumingin ulit ako kay Evan.

Sa wakas, alam ko na ang bagong simula ko ay narito na. Kinabukasan, pagdapo ng unang sinag ng araw sa aking mata, tumayo ako mula sa kama ni Lara. Tiningnan ko ang paligid—ang condo na puno ng bagong mga gamit, mga damit, at ang presensya ng mga bagay na hindi ko pa nakikilala, ngunit alam kong bahagi na ng bagong simula ko.

Sa bawat hakbang namin patungo sa elevator, naramdaman ko ang init ng katawan niya sa akin—malapit, kontrolado, at mapanukso. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga susunod na araw. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang pagbabalik niya. Ngunit sa isang bagay, malinaw ang sigurado ako—ang gabing ito, ang sandaling ito, ay simula ng isang bagong kabanata. Simula ng isang apoy na matagal nang nakatago sa ilalim ng abo ng nakaraan.

“Siguro, may pagkakataon na muling magtiwala. Siguro… may bagong simula.” Sa simpleng hakbang na iyon—pagharap sa trauma, pagtanggap sa tulong, at pagbukas ng puso sa mga bagong tao—nagsisimula ang pag-asa. Ang unang maliit na liwanag sa dulo ng madilim na tunnel.

Wala na rin naman akong nagawa nang asikasuhin nila ang pag-transfer ko sa isang private College School na kahit kailan ay hindi ko inaasahan na mapapasukan ko. Lumaki ako sa Nueva Ecija kaya hindi ko alam kung anong buhay ang sasalubong sa akin bagong environment na ito. “Oy, ang bola ko!” Bumalik sa reyalidad ang aking isipan nang marinig ang sigaw na iyon. Pero, huli na rin dahil sinalubong ng bola ang unahang gulong ng motor ko. “Ghad!” d***g ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon—naramdaman kong unti-unti nang bumabalik sa tamang landas ang buhay ko. May sarili akong landas. May sarili akong mundo. At may isang anak akong naghihintay sa aking pagbabalik. Malapit na. Malapit na kaming magsimula ni Beatrice ng bagong buhay. Isang buhay—na walang Draven Morris.