The Last Five Years Novels & Stories

Paulit ulit ko yang tinatanong sa isip ko, sa sarili ko at sa mundo pero ni isang sagot, wala akong natanggap. Limang taon ang nakalipas pero sariwang sariwa parin sa akin. Limang taon ang nakalipas pero parang kahapon lang nangyare ang lahat. Hinding hindi ko makakalimutan ang nangyare sa akin 5 years ago. Paulit ulit kong napapaginipan sa tuwing matutulog ako, sa tuwing pipikit ang mga mata ko, wala akong ibang naalala kundi ang nakaraan ko sa limang taon. Hindi madali sa akin ang nangyare. Gusto gusto kong kalimutan pero paano? Kong sa tuwing pinipikit ko ang mata ko ay naalala ko na naman. I was raped!

"I waited five years for you - for this to happen again." Kumunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan ang huling sinabi nito. He waited for me for five years? Akmang aangkinin ulit niya ang mga labi ko nang sa wakas ay may lumabas na pagtutol sa bibig ko.

Nang mawala na si Nate sa likod ng pinto ng play area, hinarap niya si Fiona. “Ano ang nangyari sa five years, ha?” Napalunok ito. “Anong problema sa five years?” Tumingin siya rito. Muntik siyang matawa. “Talaga ba? Iyan ang sagot mo?” “Pareho tayong nabuhay nang wala ang isa’t isa,” sabi nito. “Hindi natin kailangang balikan pa ang nakaraan.”

Maybe that’s how people like him survive, by building walls high enough no one could ever reach them again. Napatingin ako sa kontrata sa mesa. Ang pirma ko roon, parang sugat na hindi ko alam kung kailan maghihilom. Limang taon. Pero sa bawat segundo, parang unti-unting nauubos ‘yung bahaging ako pa rin si Hyacinth Liana Monteverde. “Limang taon,” bulong ko. “Just five years.” Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi magtatapos doon. Because some deals don’t end when the contract expires. I knew I had sold more than just my time.

paos na sagot niya bago pinatay ang tawag nang walang paalam sa akin. Ibinaba ko ang phone, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ginagawa niya ang lahat para iparamdam na hindi niya ako pinagkakatiwalaan. Niro, paaano pa kaya kapag nalaman mo na kung ano ang nangyari five years ago? Humugot ako ng malalim na paghinga. Pero kahit pa man sabihin ko, alam kong hindi ka maniniwala.

Pilit siyang napangiti dahil sa narinig, hula niya'y nakanguso na rin ito ngayon. Parang may bumara sa lalamunan niya kaya't hindi niya mahanap ang salitang sa tingin niya'y hindi makaka offend dito ngunit mas nanalo ang katotohanang gusto niyang ipaalala sa dating biyenan. "Pasensya na po, five years na po kaming hiwalay ng anak niyo at alam niyo din naman pong hindi naging maganda ang hiwalayang iyun." Diretsahan niyang sagot na bahagyang ikinatahimik nito sa kabilang linya.

“Yes… but not from you.” Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi ni Elara. “Of course.” Tahimik sandali. “At gusto mong marinig… from me?” “Yes.” Isang simpleng sagot. Ngunit puno ng kahulugan. Napabuntong-hininga si Elara. At sa pagkakataong iyon— Hindi na siya umiwas. “Five years ago…” panimula niya,

Natatawang saad niya pa. Napangiwi ako sa kaniya. Ganito pala mag-buntis ang babaeng ito. Masyadong madaldal na ultimo mga nakakahiyang salita ay handang sabihin ng buo. Nasobrahan sa kakampantehan ang babaeng ito. It's been a solid five years. Limang taon ko na siyang hindi nakikita. Limang taon na ang lumipas ngunit ang dapat huli naming pagkikita hindi na natuloy.

Pero sa loob ko, hindi tahimik kasi kahit anong pilit ko bumabalik pa rin sa isip ko ang mga salitang nabasa ko. Five years. Of waiting. Of anger. Of… something else.

Nagti-tingin ako ng puwedeng ipan-regalo sa kaniya. It's been five years since the last time she celebrate her birthday…with her presence. Hindi rin ako nakadalo sa kaarawan niya last year. Iniisip ko na wala siya, bakit pa ako pupunta. Baka mas lalo lang akong masaktan. I really missed her so much. “Sir?” I want to see her. Pero alam kong malabo. Ni hindi ko alam kung buhay ba siya. Kung okay ba siya. O ayaw niya lang ako makita kung buhay man siya.