Starting From Scratch Novels & Stories

"The old files are permanently deleted na sa registry natin. We are starting a fresh development cycle na walang kahit sinong pwedeng sumira." Sa katahimikan ng Unit B ngayong gabi, alam kong tapos na ang gabi ng pagdududa. Ang aming bagong layout ay pormal nang nagsimula, at mas matibay na ang aming pundasyon para sa mga susunod na kabanata ng aming buhay.

Tanging mga malalalim na paghinga nila ang kanilang mga naririnig na para bang walang salita ang makakapagpaliwanag ng kanilang nararamdaman. At nang bumalot na sa kanilang mga katawan ang malambot na kama, walang pagdadalawang isip na h******n nila ang isa't isa. Nag-umpisa nang mawala ang kanilang mga saplot at paunti-unti na nilang nararamdaman ang init na nanggagaling sa bawat isa. "You're so beautiful..." malambing na wika ni Zane nang tuluyang lumantad ang kahubaran ni Kila.

Ang nakaraan ay nagsilbing leksyon, at sa bawat hakbang nila, natutunan nilang magsimula muli. Ngayon, hindi na sila nagmamadali. Alam nilang bawat hakbang na ginagawa nila ay may halaga. Hindi sila nag-aalala sa mga pwedeng mangyari, kundi tinutok nila ang kanilang pansin sa kung paano nila tutulungan ang isa’t isa na magbago at magtulungan. Sa mga simpleng pag-uusap, sa mga maliliit na aksyon ng malasakit, naramdaman nilang nagsisimula na ang isang bagong kabanata—isang kabanata ng pagtanggap, pagmamahal, at pagbuo ng bagong simula.

At kung kinakailangan kong magsimula muli sa pinakaunang pahina ng ating kwento… Handa akong gawin iyon. Ngunit bago ang lahat… Mukhang kailangan ko munang alisin ang virus na nasa gilid mo ngayon. ****** LMCD22

sabi ko, “that every beginning is a gift.” “Even the ones that scare us.” “Even the ones that change us.” “Even the ones that shake our plans.” “Even the ones that rewrite our future.” Tahimik. “So today,” dugtong ko, “we celebrate new beginnings.” “Not just as a company.” “Not just as a business.” “But as people.” “As humans.” “As families.” “As hearts.” Tahimik. Huminga ako. Mahina. Malalim. Tumingin ulit ako kay Evan.

Napatingin naman ako sa kanya bago ako tumingin muli sa building at sa kanya muli. Marahan akong ngumiti bago tumango. "New start," sagot ko bago ako napatingin muli sa building. Sana nga ito na ang bagong simula. ×××

Pero dito sa loob ng apat na sulok ng apartment ko, sa unang pagkakataon, ang mundo ko ay akin lang. Kinuha ko ang sketchpad sa tabi ng unan ko. Hindi ko binuksan ang mga lumang pahina. Sa halip, pumunta ako sa pinaka-huling blankong page. Kinuha ko ang lapis at nagsimulang gumuhit ng isang tuwid na linya. Isang pundasyon. Isang bagong simula.

mahinang sabi niya habang kinukusot ang mata. Agad ko siyang binuhat. “Tulog ka na, baby. We’re home.” Ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko at agad na napapikit. Napatingin si Zahra sa amin at ngumiti. “You really built all of this from scratch?” tanong niya habang umiikot ang tingin sa paligid. Napabuntong-hininga ako nang bahagya. “Not really from scratch,” sabi ko. “But… this is where everything started.”

Isang bagong simula. Kinabukasan, ginising ako ng mahinang sikat ng araw na sumisilip sa bintana. Nilingon ko ang paligid ng aking bagong kwarto—malinis, maaliwalas, at walang bakas ng nakaraan. Isang bagong simula, tulad ng pangakong binitiwan ko kagabi. Dahan-dahan akong bumangon at hinaplos ang aking tiyan. "Good morning, baby. Ready ka na ba sa bagong buhay natin?" bulong ko habang napangiti.

Alam niyang hindi magiging madali ang pagsisimula ulit, pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, naramdaman niya ang posibilidad ng panibagong simula. Sa loob ng kanyang kwarto, muling naupo si Lennah sa tabi ng bintana. Sa kanyang isipan, malinaw na ang mga hakbang na kailangan niyang gawin. Alam niyang mahirap ang tatahakin nilang landas ni Marcuz, pero sa gabing iyon, handa na siyang muling subukan. Sa huli, naisip niyang minsan, ang pagmamahal ay hindi tungkol sa pagiging perpekto, kundi sa pagiging handang magpatawad at magsimula ulit.