Humour Mga Nobela at Kwento

Tumawa si impakto kahit wala namang nakakatawa. “I really like your sense of humour. My soul wants to ---" “Sige ipagpatuloy mo pa yang sinasabi mo manyakis na impakto. Ipapalunok ko sa iyo yang paso sa gilid mo!" Biglang nagbago ang hilatsa ng mukha ng h*******k. Parang gusto pa magsalita ng kakaiba pero kinagat na lamang nito ang ibabang labi. Bwisit wet lips na tuloy tong ulupong na ito! Hindi ko alam kung nang-aakit ba ito o nang-aasar lang eh.

He seems kind, humble, and funny. Siya iyong tipo ng lalaki na kahit sobrang gwapo at mukha ring magaling, ay nananatiling simple at parang walang nananalaytay na maski kurot ng kayabangan sa katawan. He also has this natural humour that makes everyone around him laugh. At ang katangian niyang iyon ay lalo lang nagpatingkad sa maganda nang pagkatao niya. Parang siya iyong tipo ng tao na masarap at hindi nakakasawang kasama.

Hindi typical na gawin ng isang Ashmer Guieco ang tumawa pero kapag ako kausap niya ay puro gano'n ang ginagawa niya. Like hell! Am I actually funny, or are my words just too dull and nonsensical for him to laugh at? "You're quite funny." Blangko ang mukha kong tumitig sa kanya. Sinabi na nga ba! Kung sa iba ay compliment ang gano'n, well, sa akin ay insulto. Haduf ang lalaking ito! "So, katawa-tawa nga ako sa'yo? Wow. Just wow." Nanlaki naman ang mata niya. "No, that's not my point. I mean, your sense of humor..."

Thirty years old na pala ito. Mataas ang sense of humor ng lalaki. Natatawa siya sa mga simoleng hirit nito. Parang nababawasan na ang sakit ng kanyang ulo. Pakiramdam niya ay nagrelease siya ng maraming stress thru sweat. "Kumain na kayo," yaya sa kanila ni Harvy. Ramdam niya sa tinig at kilos nito na masama ang loob nito.

Komportable ako doon. Pero siya, parang binasag ang lahat. Tanong. Reklamo. Joke. Sarkasmo. Galit na tinatakpan ng humor. Trauma na tinatakpan ng ingay. Hindi siya humihinto. At sa bawat salita niya, mas lalo kong nararamdaman ang pag ipon ng init sa dibdib ko. Hindi galit. Hindi inis. Isang kakaibang tensyon na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Tila ba nasa loob ito ng comedy bar at hindi niya mapigilan mapahalakhak sa joke na narinig. Nang kumalma si Amber ay agad siyang nagpunas ng butil ng luha na gumilid sa kanyang mga mata. “Sorry, I think I heard a nice joke.” Inabutan siya ni Zavian ng tubig para tuluyang mapakalma. “Are you this desperate to have me invited to your house?” Napailing si Amber. “Pay me? Ridiculous.” Agad na nanlamig ang ekspresyon ni Amber nang sabihin ang salitang ‘Ridiculous’.

Tamad na sagot niya. Inalis ko na ang tingin doon baka mahuli pa niya akong nakatingin doon at baka ano na naman ang isipin niya. "Ang tamad mo naman sumagot." Ngumuso ako. Hindi ko siya type kasi ang seryoso niya sa buhay tapos hindi pa siya marunong ngumiti, wala pa siyang sense of humour. "May tanong ako." Panimula ko.

Kung titingnan ay mukha talaga itong pinagtripan ng kaibigan. Hindi na siya nakatiis at inalis ang nakabalot sa katawan nito habang tumatawa na. "Hahahaha, parang suman hahaha." Pawis na pawis na si Zandro. Pero bakit ganon... ang bango pa rin nito?

Napatingin siya rito, muli niyang kinurot-kurot ang isa. Nagpatuloy si Hivo nang wala siyang nasabi, "Nakikita ko naman na masaya siya sa naging buhay mo ngayon." Huminga ito nang malalim at lumiko ng daan. "Maybe he really just wanted to express his happiness for you, to congratulate you kaya siguro binigay niya iyan—hindi lang matino ang appearance, oo, pero baka ang purpose niya diyan ay..."Kumibit-balikat ito and added, "He wants to convey humor."