Humoris の小説・ストーリー

Isa pa’y baka nga pinagtritripan lamang siya ng mga taong walang magawa sa buhay. “Sweetheart, I can’t stop not worrying about you as I dislike seeing you crying like this, Bonita. It’s hurting me, too.” Thalia could see the worries that gleaming in his brown hazel eyes. She could feel that he was indeed worried about her. She smiled at him sweetly as if nothing happened, as if she didn’t cry.

Umiikot pa ito na parang bata. Nakasuot ito ngayon ng bestida na hanggang tuhod ang haba,kulay mapusyaw na rosas ang bestida nito na hapit sa makurba nitong katawan. Malaking bulas ito kaya kung titingnan ay parang dalawampu't taong gulang na ito.

He said making my eyes roll. "That's funny, next." Sarcasm filled my voice. I heard him sigh. "Can we talk without fighting?" Mababa ang boses niyang tanong sakin. Huminga ako ng malalim tsaka ko siya hinarap. "FYI hindi kita inaaway." "But you are sarcastic everytime you open your mouth," sagot niya sakin. "Kase pang bobo ang mga tanong mo, at isa pa kung ayaw mo ng away i-uwe mo na kami Neon."

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

, humagikhik siya. ----#HIOR----

impit na usal nya at humagulgol ng iyak. "It's ok.. just cry it out, hanggang sa maubos na yang luha mo at gumaan ang pakiramdam mo" sabi nito at naramdaman ang kamay nito na humahagod sa likuran nya. Lalo syang napahagulgol dahil tila pakiramdam nya andyan si Aiden para makinig at makiramay sa kanya. "Minsan we need to be true to ourselves, na we are not that strong, na we need someone to listen and help us"

Alam niyang sinusubukan siya ni Anne kung kaya pa ba niyang maging ang matapang na estudyante sa harap ng maraming tao pagkatapos ng nangyari sa sofa. Lauren took a slow breath, letting her architectural instincts take over. "Standard modern epoxies are non-porous, Doc. If you inject them into ancient timber, you trap the internal moisture inside the wood. Over time, instead of reinforcing the structure, it causes internal rot and accelerated decay because the historic material needs to breathe."

"You don't look like him." "Kay Mommy daw ako mana, Sir," I said. Medyo close na talaga kami ni Sir. Para na kaming tropa. "What's that?" He queried while pointing at the tumbler I was holding. Itinaas ko 'yon and smiled. "Calamansi juice," I said. "Oh." Napangiti siyang itinaas rin ang bottle niya. "Calamansi juice rin. Cheers!" Mukha kaming tangang nag-cheers.

I trembled as I saw him, Unbuckling his Belt and loosening his tie, and removing his long-sleeve buttons. Ito na ba 'yon? 'Yung bed warmer sa kontarata n'ya? Bakit naman ata biglaan? Tsaka ayaw ko nga hindi naman naka sulat sa kontarta na pilitan ang ganito ah? Kitang kita ko ang galit sa mata nito, sa hindi ko malamang dahilan nakaramdam ako nang matinding takot sa kan'ya. Hyrous has been a very kind man. The moment I met him through Bleatish, nang unang makita ko ito, I can feel how kind, generous, and sweet he is to Bleatish and a very gentle person, not this kind of version that I'm seeing right now.

Sinusulit ang bawat araw sa Hacienda. Inihiga niya ang katawan at pinalutang ang sarili sa tubig. Muli niyang ipinikit ang mga mata upang damhin ang malamig na tubig na h*******k sa balat niya. Tama lang na ganitong oras siya nagbabad dahil ang kalmado ng panahon. Walang ibang taong sa paligid kaya malaya ang isip niyang nakakapag lakbay. " Glad you're alive. "