I Am A Tree Poem Novels & Stories

Si Rose ay binibigkas ang tula ni Yi Shu, ‘To Oak Tree’. “Kung mamahalin man kita, “Hindi ako magiging tulad ng mga baging, aakyat sa langit nang gamit ang iyong mga sangay; “Dapat akong maging isang ceiba malapit sa ‘yo, nakatayo sa tabi mo bilang isang puno.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Lumipas ang mga araw. Mga linggo. Buwan. Tahimik ang buhay ko sa silong ng mga pine tree, sa likod ng makakapal na kurtina ng hamog sa umaga. Araw-araw, naglalakad ako sa palibot ng resthouse, iniinom ang mainit na salabat, kinakausap ang anak sa tiyan ko, at dinidiligan ang mga pananim sa likod ng resthouse.

Napapasinghot na lang kami dahil sa tulo ng sipon. "Huwag na nga tayong umiyak." Sambit ko na siyang tinanguan niya. The place was surrounded by exalted tree pero ang mas nakakamangha pa rito ay iyong entrance ay napapalibutan ng bermuda grass. There were also flowers encircled in every part of the tree na para bang nasa isang magical forest. "Ang ganda naman dito." Tanging sabi ni Janjan habang nililibot ang tingin sa paligid.

"Everything will be alright. I'm saying this not as a doctor but as a friend." *** "Kakahuyan pala rito." Yamirah is currently watching the gigantic trees towering the road. May mangilan-ilang sinag lamang ng araw ang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, at pakiramdam niya ay para silang umaakyat sa mataas na lugar dahil sa lamig ng atmospera.

Sa sandaling desperadong nilalabanan ng mother tree ang hangin, isang kidlat ang bumaba sa langit, tumama sa mother tree, agad gumawa ng isang malaking apoy sa mother tree. Nagpatuloy ang mabangis na hangin at ulan, at mas nagliyab ang mga apoy sa bagyo. Pagkalipas ng oras na kinakailangan para masunog ang isang isenso, naging isang piraso ng uling ang buong mother tree, ganap na nawalan ng kahit anong bakas ng buhay. Tumigil ang mabangis na hangin at ulan sa isang iglap, tila ba nagkasundo sila.

Nasa parang ako, kung saan palagi kong pinupuntahan kapag gusto ko ng peace of mind o kapag kailangan kong mag-isa. Nagmulat ako ng mga mata, saka pinasadahan ng tingin ang bawat paligid ng lugar. Nahinto ang mga mata ko sa malaking puno sa harap ko. Napangiti ako. Ilang alaala rin ang nagpakita sa isipan ko. Alaalang saksi si Happy Tree. Ang lugar kasing ito ang naging takbuhan ko. Dito ko rin nakilala ang isang batang animo'y pasan ang mundo dahil sa mga kilay na salubong at masungit nitong ugali. "Ano'ng nginingiti-ngiti mo riyan, Mara?"

A firefly touched my finger when I unconsciously lift my hand. Wow... this is my first time witnessing that kind of magic. I was smiling till they glow and their lights disappeared. Did the tree remember me? I don't know. But I am happy with what I have witnessed. "Do you remember me?" I whispered on the tree and smiled. "I hope you do," I said as I sat down and leaned my head on. My eyes suddenly felt heavy and I didn't know that they were slowly closing... *** Pickett saw it all and he's just staring and admiring how beautiful the scene he's witnessing.

Inalis ko 'yon at mayamaya ay kinagat ako ng lamok kaya dumilat na ako. Nanlaki ang mata ko nang hindi kisame ng kuwarto ko ang bumungad sa akin. Bumangon agad ako and I looked around and all I saw are trees! Bakit nasa gubat ako?! Bakit ako nandito? Panaginip ba 'to? Bakit wala ako sa kuwarto ko? Anong nangyayari? And next thing I knew, my wishes are slowly coming true...