Poem About Me Novels & Stories

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.

Ang malamig nitong kamay ay ninamnam ko na hawakin habang ramdam ko naman ang mahihinang pisil na ganti nito sa akin na tila ba sinasabi na okay lang ito. Na iyon ang gusto nito.. Ang maging malaya. "I'm an open book, I'll tell you everything I know, to the darkest cornest of my mind. My kingdom is wide, so wide that I can track the time between the spaces of my mind." Kung noon ang gusto ko lang ay mga hindi makabuluhang bagay ngayon naramdaman kong maglimos sa Diyos ng isang bagay iyon ang bigyan pa sana ng pagkakataon ang aking anak pero wala ako magawa lalo na't nagdesisyon na itong sumuko..

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, sa gitna ng mga lihim at banta, pinangako ko sa sarili ko—babaeng may puso ako, pero hindi ako marupok. Kung si Bastian ay multo ng nakaraan… Ako ang apoy ng kasalukuyan. At hindi ako papayag na mawala ang mundong pinaghirapan naming buuin.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.

Kahit na si Garette na paulit-ulit akong dinahas, kailan man ay hindi ko kusang pinagkaloob ang sarili. Ang hinihiling niyang gawin ko ngayon ay mas nagpapababa sa akin. I am nothing. My pride and my dignity, matagal ng wala. Ang natitirang pag-ibig sa puso ko na lang ang meron ako. I kept its flame inside me burning. Ngunit tulad ng kandila na unti-unting nauupos, patuloy ako sa pagluha habang nanatili ang init ng apoy nito.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

Ngunit parehas lang ang lungkot sa mga mata niya. Mukhang may mabigat talaga siyang nakaraan na nahihirapan siyang lagpasan. “Nobody ever has the answer to everything Nobody should define you as a piece of one thing And see it as a whole When you look at me You think you have the right to see me as who you think I am When you've never seen the real me behind the show's curtains We might be alike But that doesn't mean that you know everything I've been through…”

The heart will always help you remember who's the person you cherish the most. Shan's Pov: Napahinga ako ng malalim tsaka tumingin sa maliwanag na buwang nakapaskil sa malawak na kalangitan. Parang kailan lang nang mabigyan ko ng oras ang sarili ko. Iyong tipong walang inaalala na iba kundi ang sarili ko lang.