I Don't Know In Korean Novels & Stories

May nakasabay pa ako at umatras na lang ako para hindi nila ako madaganan. "실례합니다, 지나가도 될까요? 여기서 내립니다. 제 층이에요." sabi ko in korean napatingin sa akin ang mga kasabay ko. (Excuse me, can I pass? I'm going out of the elevator, this is my floor.) Sinabi ng isa na makikiraan lang ako parang korean din ang isa sa kasabay ko. "Sorry." sabi ng isa nasa unahan ko hindi ko na lang pinansin.

Hindi niya na-ready ang script niya at hindi man lang siya nakapag-practice sa irarason niya kung bakit siya umalis nang walang paalam. Napaatras siya at itinago sa likod niya ang bulaklak at chocolate na dala. Katapusan na niya talaga. Sana pala hinanda na niya ang kabaong niya o 'di kaya nagpaalam na siya sa pamilya niya. Hindi niya inakalang matatapos na ang kabanatang 'to ng buhay niya. “Ikaw pala ‘yan, Rey Jhon. Ang tagal nating hindi nagkita ah,” wika ng Don na daig pa ang snow sa South Korea sa sobrang lamig.

Hinintay ko naman ang pagdating ng kaibigan ko susunduin niya ako ng sasakyan. "Nikka! Na yeogi issneunde eodiya?" narinig kong tawag ng hinihintay kong tao kaya tumayo na ako para lumabas ng bahay nang kapatid ko. (I'm here, where are you?) Nasa palengke ang mag-asawa at nasa school naman ang mga pamangkin ko kaya walang tao dito maliban sa akin. "Geogineun!" sagot ko sa salitang hangul o korean.

Ang mahinang sinag ng araw na pumapasok sa loob ng silid ay tumatama sa kanyang mukha dahilan para mas lalo itong magmukhang intimidating. “Ha? Hindi ko kilala sila.” Agad namang napakunot ang noo niya habang nakatitig pa rin sa akin. Parang sinusubukan niyang alamin kung nagsasabi ba talaga ako ng totoo o hindi. Napalunok tuloy ako nang wala sa oras. Teka. Masyado ba akong halata? “Anong hindi kilala? Kung sabagay hindi ka naman taga Korea pero mukha mo namang mukha kang Korean.”

Hindi ko na alam ang gagawin ko. “K-Kath . . .” I gasped. Umiiyak akong tumingala at sinapo ang mukha ni Damon. “D-Damon . . . don’t sleep! I don’t know what to do. I don’t know where to go! Wala akong alam sa lugar na ito. Please . . . Please be with me . . .”

Akala ko ay titigil na ito! "I want to visit Korea soon. My friends told me that country is nice. Is it true?" Hindi ako sumagot. Hindi naman ako interesado, kailan pa ito naging madaldal? At saka, anong pagkakaalam ko doon? Sa mga kdrama ko palang nakikita ang mga lugar doon! Hindi pa ako nakakapunta!

Mas malaki naman ang kay Andrius. To be honest, hindi ko alam kung saan kami sasakay papuntang Lotte World kaya naman naghanap ako ng korean na nakakaintindi ng english. Mabuti na lang ay hindi ako nahirapan at friendly naman ang napagtanungan ko.