Novel & Cerita Are You Fine In Korean

Dahan-dahan siyang umupo, at inalalayan naman siya ng lalaki. “What is it? May problema ba? Binabangungot ka ba?” “I want to eat jjajangmyeon.” “Jaja—ano?” litong tanong nito. Binuksan na rin nito ang ilaw saka muli siyang hinarap. “Will you speak clearly? Inaantok ka pa ba? Ano nga ulit iyong gusto mong kainin?”

Parang mapuputol na ang leeg ko sa payuko yuko ko. Para silang mga Korean na bumabati ng annyeong haseyo. "Ano ang sa’yo? Ano ang sa'yo?"(annyeong haseyo) paulit-ulit ko at yuko ako nang yuko sa mga crew. Nakakahiya naman na hindi sila pansinin porket mga crew lang ang mga ito. "Ano ang sa'yo? Akin ang sayo! Ang sayo'y sayo! " yuko ko sa dalawang babae kaya nagkatawanan ang mga ito.

Nag‑type ulit…binura ulit. Geez, Ano bang sasabihin ko? Alangan sabihin ko ‘yung totoo? Hays, bakit kasi naramdaman ko ‘to e. Bakit kay Kael pa? Ngayon nahihirapan tuloy ako. Sa huli, isang maikling sagot lang ang nireply ko. Me: I’m fine. Just tired. Mabilis naman itong nagreply. Kael:

tanong niya sa maayos na Ingles. Napangiti ang lalaki nang marinig ang kanyang tono. “Sorry to bother you,” mabilis nitong paliwanag. “I just arrived in SoKor and ran out of won. I only have US dollars left. May I exchange some with you?” Matagal na siyang napapansin ng lalaki dahil sa kakaibang ganda nito. Hindi halatang Korean, kaya naman napasabi siyang turista ito gaya niya.

“Safe tayo.” Tumango ako. Pero hindi ako naniniwala sa salitang safe. Hindi na. Elijah’s POV Lumapit ako sa kanya. Dahan-dahan. Parang baka magulat siya. “Gusto mo bang maligo?” tanong ko. “Magpahinga?” Umiling siya. “I’m fine.” Pero ang tono niya— Hindi ‘yon ‘yong fine na okay. ‘Yon ‘yong fine na ayaw nang mag-explain.

marahang tanong ko kay Josh. “Yea, I’m fine, Yeobo ko. How about you? Are you happy?” malambing na tanong niya sa akin. Nakangiting tumango ako sa kanya. “Sobra! Thank you huh.” Gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ni Josh. “You know what, Yeobo ko? Kung ang Korea may kpop, at ang Pilipinas may ppop. Alam mo kung anong mayroon ako?”

"Just this once. Itatry ko iyong mga names nyo." Wala akong narinig na nagsalita. "Oh man,my Korean name is Im Han sam." "Parang tunog,I'm handsome?" tanong ni Joshua. From Kean to Im Han Sam? Sa tingin ko gawa-gawa lang nya yan. Kalokohan. "Wahahaha. Bakit handsome naman talaga ako ah?" "Hays." Buntong-hininga ni vice pres. "I will try Jgerv's name. Oh yeah,his korean name is So Po Gi."

“annyeong, olaenman-igun-yo. nae saeng-gag-en dangsin-i yeogiseo jeulgeoun sigan-eul bonaego issneun geos gat-ayo.” (“Hello, it’s been a while. I think you’re having a good time here.)

"Angel! Finally! How have you been?" I felt my spirit brightened, and somehow… my feet was slightly shaking. He walks towards me, with his arms open. I take a few slow steps forward, until he closes our gap in a hug once he gets closer. "Kumusta ka na?" We slowly pulled away after a moment, and my eyes landed on his smiling face once more. I widen my smile, parting my lips. "Uhm, I'm fine po. You? How was Korea?" His gaze softens, and he lets out a small sigh. "Korea was great, but it wasn't anything like home. I was planning to go to your condo, buti nagkita tayo dito."

Nagpunta naman ako sa studio kung saan guesting ko naman kahit busy ako sumagi sa isip ko ang pagdating ni Axelle sa Korea. "Gwaenchanh-a? mal-eul moshasyeoss-eoyo?" puna ng mga host sa tabi ko. (Are you okay? You couldn't speak?) Napalingon naman ako at tumango sa kanila bago nagsalita. "Ne, gwaenchanh-ayo. ajig jollyeoyo." (Yes, I'm fine, still sleepy.)