Are You Fine In Korean Novels & Stories

Dahan-dahan siyang umupo, at inalalayan naman siya ng lalaki. “What is it? May problema ba? Binabangungot ka ba?” “I want to eat jjajangmyeon.” “Jaja—ano?” litong tanong nito. Binuksan na rin nito ang ilaw saka muli siyang hinarap. “Will you speak clearly? Inaantok ka pa ba? Ano nga ulit iyong gusto mong kainin?”

Parang mapuputol na ang leeg ko sa payuko yuko ko. Para silang mga Korean na bumabati ng annyeong haseyo. "Ano ang sa’yo? Ano ang sa'yo?"(annyeong haseyo) paulit-ulit ko at yuko ako nang yuko sa mga crew. Nakakahiya naman na hindi sila pansinin porket mga crew lang ang mga ito. "Ano ang sa'yo? Akin ang sayo! Ang sayo'y sayo! " yuko ko sa dalawang babae kaya nagkatawanan ang mga ito.

tanong niya sa maayos na Ingles. Napangiti ang lalaki nang marinig ang kanyang tono. “Sorry to bother you,” mabilis nitong paliwanag. “I just arrived in SoKor and ran out of won. I only have US dollars left. May I exchange some with you?” Matagal na siyang napapansin ng lalaki dahil sa kakaibang ganda nito. Hindi halatang Korean, kaya naman napasabi siyang turista ito gaya niya.

Nakakagulat lang bakit andito siya ngayon dahil nalalagi na ito sa Korea kaya naman nakakapag-taka na andito siya ngayon sa harap ko at pina-gagalitan ako. "Jigeum mueos-eul meoggo sipni? " Ani niya. (What do you want to eat now?) Ngiwi ko naman siyang tinignan, anong pinag-sasabi niya? Mukha ba akong nakaka-intindi ng Korean sa lagay na 'to? "I mean, what do you want to eat?" He asked. "Huh? " Takang tanong ko. "Earlier you were mad because I was eating, now you're going to ask me to eat?" I said raising my right eyebrow.

‘Baka isa sa mga empleyado nina Haniel si manong,’ sa isip-isip nya. Ngumiti rin ito sa kanya at binati sya, “Annyeonghaseyo, jeoneun Kim Ralpeu Ibnida. Hangug-e osin geos-eul hwan-yeonghabnida (Hello, I’am Ralph. Welcome to Korea.)” Napamaang ang labi ni Glayscent sa narinig dahil wala s’yang ibang naintindihan kundi ang salitang annyeonghaseyo na lagi n’yang naririnig sa mga kdrama na napapanuod nya.

Akalain mo nga naman, kasama niya pa ang boss niya sa pag-check sa kaniyang mga bucket list. Siya na rin ang pumili ng kakainin nila. “Anong tingin mo? Maganda ang place ‘di ba. Okay naman ang food?” Pilit binasa ni Kalina ang walang emosyong mukha ng lalaki. Sumimsim ito ng kape. “Just fine.” “Fine?” Tumaas ang kilay ng lalaki. “Don’t make me repeat myself.” Tatlong beses tumango si Kalina. Sa language ni Cain, fine means good. Not the best but still good.

marahang tanong ko kay Josh. “Yea, I’m fine, Yeobo ko. How about you? Are you happy?” malambing na tanong niya sa akin. Nakangiting tumango ako sa kanya. “Sobra! Thank you huh.” Gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ni Josh. “You know what, Yeobo ko? Kung ang Korea may kpop, at ang Pilipinas may ppop. Alam mo kung anong mayroon ako?”

"Just this once. Itatry ko iyong mga names nyo." Wala akong narinig na nagsalita. "Oh man,my Korean name is Im Han sam." "Parang tunog,I'm handsome?" tanong ni Joshua. From Kean to Im Han Sam? Sa tingin ko gawa-gawa lang nya yan. Kalokohan. "Wahahaha. Bakit handsome naman talaga ako ah?" "Hays." Buntong-hininga ni vice pres. "I will try Jgerv's name. Oh yeah,his korean name is So Po Gi."

“annyeong, olaenman-igun-yo. nae saeng-gag-en dangsin-i yeogiseo jeulgeoun sigan-eul bonaego issneun geos gat-ayo.” (“Hello, it’s been a while. I think you’re having a good time here.)

Nagpunta naman ako sa studio kung saan guesting ko naman kahit busy ako sumagi sa isip ko ang pagdating ni Axelle sa Korea. "Gwaenchanh-a? mal-eul moshasyeoss-eoyo?" puna ng mga host sa tabi ko. (Are you okay? You couldn't speak?) Napalingon naman ako at tumango sa kanila bago nagsalita. "Ne, gwaenchanh-ayo. ajig jollyeoyo." (Yes, I'm fine, still sleepy.)