Tuwing gigising ako pagkatapos ng ganoong panaginip, napapangiti ako at bigla akong naaangat ng damdamin—parang may mainit na ilaw sa dibdib. Sa panaginip, hindi lang simpleng pagtingin; pakiramdam ko, buong pagkatao ang nakabukas at nag-alab para sa isang tao. May kulay, may tunog, may mga detalye na bihira kong maalala kapag hindi ako nag-journal kaagad.
Sa praktikal na level, nakikita ko ito bilang kombinasyon ng pagnanasa, pagnanais ng koneksyon, at minsan ay projection ng mga katangiang gusto ko sa sarili. Kapag paulit-ulit ang ganitong panaginip, madalas sinasabi nito na may bahagi sa akin na hindi pa nakakamit ang emosyonal na pagsasabuhay—maaaring hindi pa ako nagpapahayag ng nararamdaman o may iniwang bakas mula sa nakaraan.
Kaya ginagawa ko: sinusulat ko agad ang mga detalye, tinitingnan kung may pattern (sino ang tao, ano ang eksena), at tinatanong ang sarili kung anong hakbang ang makakatulong sa gising na buhay—pag-usapan, magpahinga, o magtrabaho sa sarili. Hindi ito palatandaan ng predestined na pag-ibig, pero siguradong bintana ito para mas kilalanin ang sarili at ang mga hinahangad ko.