Tunog ang pumupuno sa espasyo ng panaginip ko, parang sine-soundtrack na sinahugan ng ulan at neon. Sa panaginip, may bahagi kung saan dahan-dahang sumisilip ang isang piano na malabo, pagkatapos ay sumasabog ang mga string at biglang sumasabay ang isang malalim na boses na puno ng emosyon. Kung ako ang lilikha, si Aimer ang unang pipiliin kong kumanta — may misteryo at luntiang lungkot ang timbre niya na bagay sa mga eksenang naglalaro sa isipan ko.
May tugtog din na heavy pero hindi nangangahulugang malupit; ito yung klaseng kantang nagpapabilis ng tibok ng puso bago maganap ang mahalagang sandali. Para doon, babagay si Kenshi Yonezu o si RADWIMPS na marunong maghalo ng pop at alt rock na may cinematic na pagdama. At kapag may maliliit na flashback na maselan, inaakala ko tuloy na papasok si Joe Hisaishi sa komposisyon, nagbibigay ng malumanay na kaayusan.
Sa wakas, ang chorus ng pangarap ko ay may tapang at pag-asa — isang female powerhouse tulad ni LiSA para tapusin ang mataas na nota. Ang buong soundtrack ay parang isang mahabang kuwento: simula sa malabo at misteryoso, dahan-dahang tumataas ang tensyon, at nagtatapos sa malakas na pag-akyat. Nakakaginhawa isipin na kahit panaginip lang, malinaw ang musika na humahabi ng emosyon ko.