I Hear Your Voice Novels & Stories

Bingi ka ba ha, Arwen? "Yung tono mo kasi mapang-asar." Sagot niya sa akin. "Mapang-asar? Saan banda?" Tanong ko ulit sa kanya. "That voice." Komento niya. Ay siraulo nga 'to si Arwen. Confirmed. "Anong boses tinutukoy mo? I talk like this. Hindi naman nagbabago boses ko, anong voice ba gusto mo marinig?" Naguguluhang tanong ko sa kanya.

nahihilo na sambit ko. Dahil sa sobrang hilo ay hindi ko na alam ang mga sumunod na mga nangyayari. Parang wala na akong naririnig dahil ang atensyon ko ay na kay Mark na. Sobrang init ng pakiramdam ko. As in sobrang init na sa buong buhay ko ay ngayon ko lang ito naramdaman. “Baby, do you hear me?”

Si Nnyx! And when realization hit me, that I heard his voice again... and he still has my number... it made me bit my lower lip and smile. "Fcker, stop! Ay--pota--hala sige! Mga gamit mo naman 'yan, bahala ka!" It was so loud pero nag-e-enjoy na akong nakikinig lang sa kanilang dalawa. Ang tipid na ngiti ko rin ay lumawak. He's so mad... but why do I find it amusing to hear?

Tumuwid ako ng tayo at nginitian sya. "Did you not hear my hi?" I asked, arching a brow. Tiningnan nya ulit ako. Then, just as quickly, he dismissed me with silence. Hindi ko na naiwasang ikutan sya ng mata. "Bingi ata," I muttered under my breath. "I can hear you." Agad akong napatingin sa kanya nang marinig syang nagsalita. His voice was deep and effortlessly smooth. Ugh! Pati boses, ang yaman!

At kahit hindi ko makita ang pangalan, alam ko na agad. Si Heidi. May mga bagay na kahit gaano pa katagal mong ilibing, kilala pa rin ng kaluluwa mo kapag paparating na ang panganib. Inilapit ko ang maliit na audio enhancer sa tenga ko. Isa iyon sa mga unang itinuro sa akin ni Charm—paano sumalo ng tunog mula sa distansya gamit ang vibration at reflection. Hindi perpekto, pero sapat.

hindi ko alam kung naghahallucinate lang ako, I heard his voice. Logan, whispering on my ears. … Kinurap kurap ko ang mga mata ko, saka tuluyang iminulat. Sinubukan kong bumangon mula sa pagkakahiga saka sumandal sa headboard. Pumikit ako saglit, sinubukan alalahanin ang nangyari. “L-Logan,” naibulalas ko nang wala sa oras! Narinig ko siya bago ako nawalan ng malay.

I once finally hear that strange voice once again, na hindi ko alam ang ibig sabihin ngunit alam kong pangalan ko iyon. Gusto kong sumagot, ngunit pinigilan ako ng aking mismong isip, sa hindi malamang dahilan kahit nasa alam kong malayo ako, bigla akong nakaramdam ng panlalamig sa buong katawan ng marinig ko ang malakas niyang boses. It was a like a thunder, a sudden loud noise that travelled within the corners of this palace, or whatever they called this place.

did i stutter? A seconds passed by when l heard someone with a deeper and strong voice cleared his throat from the other line that seriously makes me tremble and cold. "Good morning iha this is Jasper's dad, can i invite you for dinner tonight?" a strong and deep voice said. Hala ano daw? dinner daw Shanaia,.. god wala pa akong karanasan sa ganito kaya halos lumuwa ang mata ko sa aking narinig..bigla rin akong nanlamig at tila hindi na nagfunction ng wasto ang utak ko pagkatapos.

Bwisit… -(GELAL THEODEN FRANCISCO POV)- ~•~ (Just do it… point it to your head) (No one loves you–no one) (Emy wants to see you, why not do it now?) "Shut up!" I snapped at walang alinlangan na ibinato ang boteng hawak ko. I've been hearing voices in my head for a while now, and I couldn't think of a way to get rid of them. Pakiramdam ko nababaliw na ako dahil sa mga naririnig ko, at hindi ko maiwasang maghagis ng mga pwede kong mahawakan.

He said in a husky voice. I was taken-aback. Damn! Ang lalim nang boses niya. It was something that I can hear on movies and radios like some kind of a DJ. "A-Ah. Nililinisan ko lang po kayo, sir," I replied, trying not to stutter but failed. Kumunot yung noo niya. "Who are you?"