Novel & Cerita Monotonous Voice

I took a step back. "Hindi ko susubukan baguhin ang sinabi mo. Hindi ko kokontrolin ang isip mo. Ikaw na ang bahala kung ano ang iisipin mo sa akin." I said in a monotone voice. I can something, like a liquid strimming from my elbow down to my hand. Gusto ko na ding tapusin ang usapang ito dahil hindi na maganda ang mood ko at ang pakiramdam ko kaya iniwan ko na siya doon.

snap out! “I can tell praises in your eyes.” Manuya nitong panimula, but it disappears immediately. Even his baritone voice is an extract of monstrous from beneath the seas. Masyadong malalim, mahirap abutin… Napalunok naman ako at pinipilit binubuo ang sarili.

bulong niya sa’kin, na nagpatindig ng balahibo ko sa katawan. His voice is so deep, low, and raspy—like a wild predator ready to pounce at any moment. There’s a rough, almost menacing edge to it, sending a shiver down my spine. It feels as if Death itself has stepped out of the darkness, reaching for me to take my breath away.

Ang matatas at baritonong Ingles nito ay palaging nag-iiwan ng pamilyar na panginginig sa gulugod ng dalaga. Dahil sa sobrang lapit ng kaniyang mukha sa balat nito, rinig na rinig ni Isa ang bawat pag-alon, bawat pagtibok, at bawat panginginig ng boses nito na nagmumula sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang pagkatao. His voice was incredibly deep and undeniably powerful. Isang boses na ipinanganak para mag-utos, para mamuno, at para sundin ng lahat nang walang anumang pagtatanong.

Tanong nito gamit ang monotone na boses, para itong robot na nakatayo lang sa harapan nila walang mababakas na emosyon sa mukha nito. "Nasaan ang boss mo?" Tanong ng Daddy ni Joana Mei, nag-iba na din ang tono ng boses mula sa mahinahon ay naging monotone din ito. I guess kailangan na walang makakita ng kahinaan mo dito para hindi nila magamit sa iyo. Inayos niya ang postura niya at itinago niya ang lahat ng expression niya. Kinuha ng lalaking nasa harapan nila ang isang walkie talkie na nakasabit lang sa baywang nito, "boss may naghahanap po sa inyo," sambit nito over the device.

He asked using his low baritone voice. I bit my lower lip at the sound of it. Why does his voice has to sound so sexy? And.. and damn it, naaalala ko ang ginawa niya sa akin sa sasakyang ito, right exactly where I'm sitting! Batid kong namula ang mukha ko sa naiisip kaya tumingin nalang ako sa labas ng bintana para hindi niya makita ang mukha ko. Hold your shits together Nicaseane..

"Uhm, may k-kulang po kasi ako sa tuition. Sabi po ng proctor namin na-" Naputol ako sa pagsasalita nang may malalakas na boses ang umalingawngaw galing sa likod ko. Their voices don't sound like they are mad or something. They just have this loud voice that can almost be heard by everyone near them.

Ramdam ko ang panlalamig ng aking mga kamay sa isiping palapit na ito sa amin. After six years, ngayon ko lang ulit narinig ang boses nito na hindi galing sa radyo o tv. The voice that used to sound so sincere and sweet. Ngunit ngayon, kahit hindi ko pa siya nakikita ay ramdam ko na ang pagiging maotoridad nito. "Dad!" Monica smiled and immediately walked past us.

tunog nang lalaking may labis na pagnanasa at animo'y ayaw niyang makinig sa kung anong paki-usap! “All I want you to do! Is to moaned! Just moaned! I want to hear your sweet voice!” nakangisi siguro ito at nasasarapan sa ginagawa niya habang sinasabi niya iyon! Pero! Bakit ko naririnig ang mga salitang iyan! “Ahhh--ahh--ahh No!” ang tinig ng pagkadisgusto “Ah! Ah! Ahhhhhhhh” and all I can hear now, is a moaned. But, from whom?

Bigla—isang kakaibang tunog ang nagmula sa monitor. Beep… beep… beeep… Napakunot-noo si Lance. “Moni?” marahang tanong niya, habang hinahaplos ang braso nito. “Okay ka lang ba?” Ngunit hindi sumagot si Monica. Napatingin siya sa mukha ng nobya—maputla na ito, parang unti-unting nawawala ang kulay sa pisngi. Basa na ng pawis ang noo.