I Love You Since 1892 Characters Novels & Stories

sabi niya at hinawakan ang pisngi ko dahilan para magkatitigan kaming dalawa. " I love you mahal ko. " sambit niya na mas ikina gaan ng pakiramdam ko, napaka gandang pakinggan na animoy musika sa aking tenga. 'Ganito pala ang pakiramdam ng may nagmamahal sayo? ' " Mahal din po kita Asawa ko. " nakangisi kong sambit, and i mean it ayoko ng magpaka martir dito, gusto ko ng ipadama sa kanya ang pagmamahal ko.

Paano ko siya mapapaibig kung pareho naming kinamumuhian ang isa’t isa? Napapikit nalang ako at naalala si Kian, ang ka-love team ko. Sa loob ng apat na taon, nagawa ko siyang pagtiisan at nagawa kong papaniwalain ang mga taong mayroong special na pagtingin sa aming dalawa. “Dalawang buwan lang, Lucky, dalawang buwan mo lang siyang pagtitiisan at makakalaya ka na. Sisiw lang ang lahat.” Bulong ko sa sarili ko at kinolekta ang natitira kong pasensya sa katawan para bumalik sa kanila.

"But seeing you fight for Lily, seeing you stand up to Charlotte and Bella... you brought the light back into this house. You brought the sun back to the moon." Inilapit niya ang mukha niya sa akin. "The 90-day contract was the stupidest thing I’ve ever written. I didn't need ninety days to know I love you. I think I knew it the moment you stepped out of that SUV with your Chanel flats and that 'don't-mess-with-me' attitude." I laughed through my tears. "I hated those flats. Masakit sila sa paa." "I'll buy you a thousand pairs of whatever shoes you want. Just tell me you’ll stay. Not because of the debt. Not because of your father. But because you want to be my wife."

--- Sa loob ng chest ay may mga nakabalot na lumang papeles, mga liham, at dalawang lumang diary—hindi lamang diary ng lola ni Quen… kundi diary din ng lolo ni Mirae. Nanlamig ang kamay niya. Hinugot niya ang isa. "Alicia's Journal" — ang lola ni Quen. Ang babaeng minahal ng dalawang lalaki. Binuklat niya. At doon, para siyang nahulog sa isang mas madilim na kwento. --- 1968 “I should not love him. They will never approve of him.” “But every time he looks at me, I feel alive. I feel chosen.”

"That's my reply when you said that you love me, ten years ago... I love you so much, baby, since the day you bumped into me in that wild place where love doesn't really exist." THE END. . .

“I love you, Charlotte Helger Darmilton, my wife. Pangako, ikaw lang ang mamahalin ko hanggang sa susunod pang mga taon… hanggang sa susunod kong buhay, my love for you will last forever.” Hindi napigilan ni Charlotte ang mapahikbi. Hindi lang pala dahil sa kaligayahan kaya naiiyak ang isang tao… maging sa labis na kaligayahan rin. “I love you too, Johnson Darmilton… mamahalin din kita habang buhay. T-Thank you for coming back into my life… ikaw ang ang dahilan kaya marami akong natutunan… salamat dahil minahal mo ang isang spoiled brat na tulad ko. Hindi mo ako sinukuan noon, pinaramdam mo sa akin na ako ang pinakamagandang babae sa mundo.”

Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa wrist ko. “Yes, why?” i said while raising my one eyebrow. “Nothing, you look happy with him. I wish for him to take care the girl i still love. Ang bilis ng panahon parang dati lang tayo yung mag kasama. Tayo yung nag mamahalan. But now so many things changed.” I bow my head and say “Sorry” to him. “ I love you but i fell out love, Someday you will find the girl you deserve Marc.” i patted his back.

saad ni Ace “Faith do you take Ace to be your husband? Do you promise to be faithful to him in good times and in bad, in sickness and in health, to love him and to honor him all the days of your life?” “I do” sabi ko dito Hindi nagtagal ay nagsumpaan na kami ni Ace sa harapan ng Altar. “I, Ace Gonzalez, take you, Faith Acosta, as my lawful wife. There will never be a moment that I will not love you. I promise to you, I would never do a thing that can change our love between us. I love you always.” “I know that” and I smiled genuinely because of my soon-to-be-husband's wholesome vow.

Wala na akong nagawa kundi sabihin ang totoo. "Oo umiyak ako." Sagot ko tsaka inayos ang mga gamit na ginamit ko sa panggagamot kay Erroze. "Bakit?" Tanong nito. "Hindi ko kasi alam kung anong dapat kong gawin. Wala akong ideya kung anong kahahantungan nito kung mag-aaway lang ba kami ni Jaya o magsusumpaan na at magkakalimutan dahil sa kasal na 'to. Hindi ko 'din kasi matanggap sa sarili ko na buong buhay ko ay nandiyan si Jaya para sa akin sa hirap at ginhawa tapos ganito pa ang isusukli ko. Mahal na mahal ko si Jaya, Erroze. Kaya kong isakripisyo ang lahat para sa kanya. Siya na lang kasi ang nagsilbing ina, ama , kaibigan at kapatid ko. Lahat ng pagmamahal at pagpapahalaga ipinaramdam

"I love you... Dati tinitingnan ko lang ang painting na iyan. For three damn years, I've been dreaming of holding, kissing and touching you. And now, you're here. Being able to kiss and make love with you. And most importantly, you love me too." Napakasuwerte ko naman sa lalakeng 'to. I know I've been a good person since I was young. I know I deserve to be happy after the hell that I've been through. Pero siya talaga? Napapatanong pa din talaga ako. My perfect prince.