Novel & Cerita I've Never Been To Me Meaning

“Puwede rin namang magpunta ka sa ibang bansa kung gusto mo talagang magliwaliw.” Napakurap ako. Ilang beses pa ‘yon, dahil parang hindi ko talaga naintindihan ang sinabi ni Mommy. Hindi naman siya strikto, pero naninibago talaga ako nang sabihin niya ‘yon. Siya kasi mismo ang nag-suggest sa akin na kahit kailan ay hindi naman niya ginagawa noon. Kaya nga hindi ko mapigilang mapangiti na lamang, dahil ito ang unang beses na siya mismo ang nagsabing magbakasyon ako.

But Ada and I never really done that. Ang mga nagdatingan na tao na sinabi niya ,I didn't really understand what they were sent here for.Mas naiisip ko pa ang tungkol sa halik at sa tingin ko ,na isa pang bagay,mas lalo ng tumatak sa isip ko ang pakiramdam na 'yon. Baka pa—Nope!Maybe I won't be going to sleep tonight unless I was so tired!

Sinagot ko iyon at naghintay ng sasabihin niya. "You're not coming here?" May himig ng pagtatampo sa boses niya, pero alam ko namang maiintindihan niya ako. "Something came up, Mom," I murmured. Ito ang unang beses na hindi ako umuwi sa kanila. Nakasanayan ko na kasi na kapag weekend, nasa kanila ako o kaya nasa meeting sa ibang bansa. But I just felt like it wasn't needed anymore. I had a wife.

Ang ibang naabutan kong kumakain ay napangat ng tingin at napatitig. Hindi ito ang unang uwi ko ng Pilipinas. Dalawang beses sa isang taon ako umuwi at hindi rin ganun katagal ang pananatili ko. Sapat lang upang alamin ang kalagayan ng kompanya, bisitahin ang pamilya at ilang malalapit na mga kaibigan. I don't know why they'e making my return a big deal. Siguro ay sa mga ugong-ugong na bababa na sa pwesto si Dad.

Napalabi ito sa sinabi niya, kitang-kita niya iyon sa kanyang peripheral vision. “I want to go to a place I’ve never been before.” Dinig niya ang mahina nitong bulong. “Where is it? Malayo ba? Should I contact my personal pilot—” “Amusement park…” mahina nitong sabi pero sapat na para marinig niya. “Nevermind.” Kaagad nitong bawi saka tumingin sa labas ng bintana. He took a quick glance at her. “We can go there if that’s what you really want. I don’t really mind, il tesoro.” Malambing niyang sabi.

"Who's my Daddy Mommy?" Napalunok ako at hindi agad nakapag salita. Never ko pang binanggit sa kanya ang bagay na iyon. Iniiwas-iwasan kong sabihin pero kusang lumabas sa bibig ko ngayon. Maybe... it's time. Pangalan lang naman at hindi niya kilala. Hindi rin naman magtatagpo ang landas nilang dalawa. Pag tapos maturn over ang Avilla sa Mejia ay muli na kaming babalik sa America.

Hindi ko ma-gets kung bakit nakakakita ako ng mga memories na never pa namang nangyari. At sa tuwing nangyayari yun, hindi ko alam pero lalo ko lamang siyang namimiss pero hindi na dapat. At hindi na pwede! "Babe, gotta go. Hindi ako ma-la-late ng uwi, I promise." Pukaw ni David sa aking malalim na pag-iisip na ngayon ay naka suot na ito ng panlakad. "Where are you going?" Tanong ko sa kanya.

Napatango tango naman ako. Matagal na akong pabalik-balik sa lugar na ito pero never pa akong nakakita ng nagpupukot. Laging sa bahay lang kasi ako kapag umuuwi kami dito nila mommy at daddy dati, o di kaya ay hanggang sa sakop lang ng lupa namin ako pupunta. Ngayon lang na wala sila ako nagkaroon ng tiyansa para makapag explore. "Bakasyunista ka ba dito neng?" tanong ng ale sa akin.

Just a few people came since it's only a small celeb- ration but I had fun. My family is here so I'm happy. I wish you were here tho. Next time siguro. Di pa ako nakakasakay ng barko so it would be great to ride one & go to your hometown. That would be great. Di ka ba pagod? Madaling araw ka na nakarating dito kanina tapos bumiyahe ka uli kaninang umaga.

And each choices have their own equivalent consequences. Bigla ko tuloy na-miss is Mama. I wonder kung mahahanap ko pa ang puntod niya. Hindi ko pa nabibisita ang Cebu. Hindi ko pa personal na natanong si Mayor Anton Revamonte tungkol sa puntod ni Mama. Ginugol ko roon ang aking atensyon. At habang tumatagal, namumuo na sa ‘king utak ang desisyon. “Mommy…”