I Didn't Mean It Novels & Stories

puna niya. Matalim ko siyang tiningnan. Nakangisi lamang siya, kaya napairap ako. “It doesn’t mean anything, sir. I hate people who are distracted when they are supposed to be working.” Mataman kong sagot. Assuming pa naman ang lalaking ito! Nagkibit-balikat siya, pero halata naman na hindi siya kumbinsido sa sinabi ko. Pero wala na akong pakialam doon.

"But I'm serious, Camille, I'm really sorry. I didn't mean that," "Forget it," nag-iwas siya dito ng tingin dahil sa pagkailang niya. "Alam ko namang wala lang iyon sa iyo and ganoon din sa akin. Isipin nalang natin na it's just accident," 'Liar' her mischievous brain shout.

Binigyan diin ko pa yung 'ex'. Tumawa ulit ito. " ex doesnt mean a change of feeling. You are still mine." Sagot nito kaya ang kaliwang kamay ko naman ay halos dumugo sa sobrang higpit ng pagpipigil ko. " i was never been yours." I gritted my teeth. Pero tinawanan nya lang ako.

“Anong pananagutan ang sinasabi mo d’yan kay mama? Nababaliw ka na ba?” “What do you want me to say? You want me to say ‘It’s not a big deal’ to your mother?” Nagsimula na itong magbihis. “No, Sam. Hindi ko sasabihin ‘yon sa future biyenan ko. Ayaw kong isumpa niya ako. And besides, gusto naman talaga kitang asawahin… mapapadali nga lang ngayon.” Todo-ngisi na ito ngayon habanh nakatingin sa kanya— Nakagawa pa nitong kumagat sa labi nito at kumindat.

I shouted at the screen. Hindi ko ineexpect na masasabi ko iyon, I didn't mean it, I swear. Nadala lang ako sa emotion ko, pero nanikip ang dibdib ko ng nagsimula na siyang humagulhol sa iyak. "Angel, mahal, hindi ko sinasadya. I'm sorry, I didn't mean it, maniwala ka man o hindi," sabi ko and I wanted to hug her pero hindi ko magawa and I hate it!

hindi sya mapalagay. "o-ok lang" pagkumbinsi ko. mukhang gumana naman dahil parang naka hinga na sya ng maluwag. kinabig nya ako at niyakap. "i really didn't mean to do that" ulit nya pa. tumango ako kahit hindi nya naman nakikita. nag mag kalas ang yakap ay napa kunot ang noo ko nang makita ang walang emosyon nyang mga mata na naka tingin sa'kin.

Patuloy niya gamit ang mariin na boses. Napabuntonghininga naman ako at napatango dahil naiintindihan ko siya. Naiintindihan ko siya kung bakit ganito na lang ang reaksyon niya dahil kahit isa ay wala naman akong sinabihan kung saan ako pupunta. Hindi ko rin naman kasi naisip na kailangan ko pa lang magsabi muna kapag aalis ako rito sa mansion nila. "I-I'm sorry—"

Kahit na sa mga oras na iyon ay nais kong silang pagsasampalin dahil sa gigil na nadarama ko. “Ano? Tapos na ba ninyong pag-usapan ako?” Nakita ko kung paano sila namutla dahil sa sinabi kong iyon. “Ahm… S-Sor—-” “You don’t need to say ‘sorry’ if you didn’t mean to. Baka bigla kang kunin ni lord kapag bumait ka.” Bago pa siya makapagsalita ay nilayasan ko na sila.

Ramdam ko ang sakit ng aking d****b sa bawat salitang binibitawan ko, nanginginig na rin ang aking bibig dahil kanina ko pa gustong umiyak. “I didn’t mean to hurt you, Scarlet. Hindi ko lang talaga maiwasang saktan ka dahil hindi ko na naman makontrol ang aking sarili,” saad niya. Nagpanting ang aking mga tainga sa sinabi niya. WHAT?

I could not tell. Inabot ko ang mukha niya at marahang hinawakan. Hindi siya umatras. Pero hindi rin siya sumandal sa palad ko. Nakatayo lang siya roon. Naghihintay. "That’s not what I meant," sabi ko. "Then what did you mean?" "I meant… ayokong mag-isa ka kasama siya. Kahit sino sa kanila. Kahit sinong lalaki. I don’t like it."