Romans & histoires I've Never Been To Me Meaning

Ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganito. "Babe," kinuha niya ang dalawang kamay ko saka pinisil iyon at huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. "I understand if you don't want to go. We can just go back and forget this - "Okay lang ako Babe. Kinakabahan lang ako kasi ngayon lang ako makaka-attend sa ganitong event bilang guest," putol ko sa sinasabi niya at nag-aalala na tiningnan niya ako.

Pero okay lang naman iyon sa kaniya dahil 'yon naman ang napagkasunduan nila. Isa pa wala siyang balak na maghanap na, kung marami na rin naman siyang na-experience. Siguro kung iiwan na siya ni Thunder magta-travel lang siya ng magta-travel. Escapade na hindi na sexcapade.

I learned to just let the things be. Mom wants to visit me here in Ohio but I didn't let her. I am fine here. I am doing fine here. Hindi pa masyadong maayos pero unti-unti nang umaayos. Si Kuya lang ang hindi ko mapigilang bumisita dito. Minsan nagigising nalang ako na nandito na siya. "This is enough—" "What do you mean?" I asked when he surprisedly visited me again. Buwan-buwan yata siya kung bumisita.

Pagod na akong lisanin ang bansang ito kung palagi naman akong dinadala ng tadhana rito. “We’re fine here, April.” Ngumiti ako rito at bumuntong hininga. “Kahit ilang beses kong lisanin ang bansang ‘to, patuloy at patuloy pa rin akong kakaladkarin ng tadhana patungo rito. So, what’s the point of running away when I am meant to stay here? Forever?”

Twenty-seven "What the freaking freak is happening?" I asked annoyed looking at the smiling pricks in front of me. May mga maleta pa silang dala.Hinilot ko ang aking sentido. This is stressing me out. This can't be. Today, I'm leaving to France because I need to meet up the Monte El Gallery CEO to settle up some papers. They wanted to meet me, and this is such an honor to me too. This is really my dream. But then, I didn’t see them coming with me. So annoying.

Never pa kasi akong nakakapunta doon. "How about you?" tanong naman niya. "Katulad mo. Gusto ko rin sa ibang bansa. Never pa kaya ako nakakapunta doon, eh." "Are you serious?" Hindi niya makapaniwalang tanong. Tumango ako. "Kahit kailan hindi pa. Hindi naman kasi kami mayaman na nakakapunta sa ibang bansa kahit kailan mo gusto." "S-Sorry, I don't know."

kusang huminto ang mga paa ko sa paglalakad at sandalling natulala nang marinig ko ang sinabi niya na lugar, “Your dream destination Addi, you have the chance to see it face to face.” My mind went blank, that’s the place I always wanted to go, simula bata ako. “Sooo, are you coming?” “Bitch, who wouldn’t?”

"Then will you go to Italy with me?" Tumingin ako sa kanya. "Ano namang gagawin ko doon?" Ang layo naman nun, kahit sa Mindanao nga hindi pa ako nakapunta eh. "Andoon ang puntod ng Mommy ko." Ang layo naman pala.

"Sa pag dala sa akin dito. Alam mo ba, hindi pa ako nakakapunta dito." "Parehas pala tayo." "Ho? Bakit naman. Taga dito lang ka diba. Hindi tulad ko galing pang probinsya." "Yes! Pero, hindi kasi ako dito isinilang at lumaki. Actuall this is my first time to visit this wonderful places. And I hope the twins we visit here soon." wika niya. "Hmmm! Okay. Teka, anong oras na ba?" tanong niya.

“You’ve never been in an amusement park?” Nahihiya akong umiling. I don’t know why I feel embarrassed all of a sudden. Baka kasi akalain nilang napaka-boring ng buhay ko dahil amusement park lang ay hindi pa ako nakapupunta. Hindi ba masyadong weird ‘yon?