Ikaw Ang Pahinga Ko の小説・ストーリー

Dugtong ko. Napansin ko ang paghigpit ng hawak nito sa manubela at marahang tumango. Nakahinga ako ng maluwag at tumingin sa labas ng bintana. Mariin ang kapit ko sa aking purse at kunot noong nakatingin sa labas. Gusto kong magmura sa sobrang kaba ko. " I-Ikaw saan ka noon? I-I was looking at you.." napapaos na tanong ko.

((( Zhia POV’s ))) Nang magising ako, agad akong napaharap sa likuran ko. May nakayakap na kamay sa bewang ko. Di ko alam kung bakit. Ang saya ko. Pagharap ko sa kanya, 😊😊😊😊😊 Ganda. Ang ganda ng view, Yung tipo na may maamong mukha akong nakikita ngayon. Hindi pala masama na ganito ako magising. 😊😊😊

“Dito na lang ako sa baba. Ayos na ako rito, iidlip lang naman ako saglit pero ikaw, kailangan mong magpahinga.” “Nakatulog naman po ako sa biyahe kanina papunta rito pero sigurado nga po ay kailangan ko pa rin po ng pahinga.” Sabi ko at sumampa na ako sa kama at pumahiga na ako. Medyo nanibago ako kasi, ibang-iba ang kama na ito sa kamang nakasanayan kong higaan. Parang nakadikit na iyong likuran ko sa papag talaga dahil sa kanipisan nitong kama. Inilagay ko ang mga palad ko sa dibdib ko, pinatong ko ang kaliwang binti ko sa kanang binti ko habang pinaggagalaw ko ang mga daliri ng paa ko. Nakatingin ako sa bubong at parang meron akong nakikitang maliliit na particles sa hangin. Napahinga ak

DOMINICE TRAVIS LUCAS POV. NAGISING ako ng tamaan ng sinag ng araw ang mukha ko. Hindi ko kasi sinasarado ang balkonahe sa kwarto ko kaya kapag mataas na ang sikat ng araw at kapag hindi pa ako magising ang sinag ng araw ang nagpapagising sa akin. Parang orasan ko na rin siya.

Tumaas ang kilay ko at nagpanggap na nagtataka. “What the hell?”

“Ingat sa pag-uwi.” Bumalik ako sa kwarto ko nang makapagpahinga ako. Pabagsak kong inihiga ang aking katawan sa malambot kong kama at pumikit. Ramdam ko ang bigat ng mata ko kaya hindi ko na idinilat pa at sinubukan ko na lamang matulog. Subalit kahit na ramdam ko ang pagod ay tila parang gising pa rin ang aking diwa.

Nahihimigan niya ang pag-aalala sa boses nito. "Why I'm here?" tanong niya na muling napapikit dahil sa pagkirot sa ulo niya. "Hinimatay ka. Kaya sinabi ko sa'yo na magpahinga ka na lang muna. Bakit kasi ang tigas ng ulo mo?!" Nasapo niya ang sentido. "Pwede na ba tayong umuwi?" "Hindi pa. Kailangan nating hintayin ang resulta sa examination mo kanina."

~Nagtakda at siyang unang umiwas Bakit nga ba ako'y iyong pinaasa~ Tiningnan ko yung kumakanta sa harap pero dahil malayo ang pwesto ko ay hindi ko makita ang kanyang itsura. ~Nahulog na'ng mga ulap, Buwan at araw, mga bituin Ang ginugol na panaho'y nasaan? (panaho'y nasaan) ~ Ipinikit ko nalang ng paulit-ulit ang aking mata. Medyo nagulat pa nga ako nang walang luhang tumulo mula rito siguro ay napagod na rin siya at tanggap na rin niya na ang katotohanan.

Kuwento niya na tila nababasa yata ang nasa isipan ko. "Pag-iisipan ko." Iyon lang at nahiga na ako para matulog na naman. "Natutulog po muna ako, ha? Inaantok na kasi ako." Sabi ko at tinakpan ang bibig nang humikab. Kagigising ko lang pero inaantok na naman ako.

Hinawakan niya ang kamay nito at h******n. "Sweetheart... nandito lang ako para sa inyo ni nanay Minerva, kahit kailan hindi ko kayo pababayaan at iiwan. Basta bumalik ka lang ulit sa akin Chloe, binibini ko." Umiiyak na bulong niya sa kanyang ex- girlfriend. Pero wala siyang sagot na narinig dahil mahimbing lang itong natutulog.