Ikaw Pa Lang Ang Minahal Novels & Stories

“puwede ka naman dito.” Gustuhin man ni Kibaweg na panatiliin ang pagiging low profile, napilitan ito na banggitin ang ilang ari-arian, pati na ang minanang mansion sa isang pang-mayaman na subdiviison.

Gueene pov. Kailan ko pa siya minahal? Tulong lang. Hindi dapat masali dito ang pagmamahal. Pero sarili ko mismo ang tinalo ko dahil minahal ko siya higit pa sa kaibigan na nangangailangan lang ng tulong ko.

Misha 12:01 ng umalingawngaw ang isang malagong iyak ng sanggol. Napawi lahat ng sakit at hirap ko. I didn't know if it's appropriate to say that. Kasi for me walang hirap at pain talaga. Everytime na iire ako ay nawawala ang sakit dahil inaalo ako ng aking asawa. Lahat naging madali dahil kasama ko siya. I don't know what will happen to me without him in my life. Alam ko na kung nasasaktan ako ay mas nasasaktan siya para sa akin. Kaya naman pilit na pilit niya lang na ikinukubli iyon upang hindi ko makita. Alam niya kasing maapektuhan ako noon.

A/N: PAANO KUNG 'YONG KAUNA-UNAHANG MINAHAL MO AY SIYANG DUDUROG NG PINONG-PINO SAYO? MINSAN KASI KAHIT MINAMAHAL MO NA NANG TODO ANG ISANG TAO NAKUKUHA PANG MAGLOKO, HINDI NIYA KAYANG SUKLIAN ANG MGA PAGMAMAHAL NA IBINUBUHOS MO.

mas mahanap "Hmm" napadaing ako ng simulan nyang kagatin ang pang-ibabang labi ko...at naging daan nya iyon para ipasok ang malikot na dila nito sa bibig ko.... Dahan dahan nya rin akong binabangon mula sa pagkakahiga ng hindi pinuputol ang mainit nyang halik... At nang tuluyan na kaming nagpantay ay tumigil SYA para hayaan akong makasagap ng hangin....potspa sobrang kinapos ako doon...

C51 END ANTHONY POV “You’re here…” Mahina kong wika habang hindi nakatitig lang siya sa akin. “I’m happy…K-kasi ayos ka lang…” Mahina niyang wika habang yumuko. Kahit hirap akong bumangon ay pinilit ko ang sarili ko para mahawakan ko siya, baka kasi panaginip lang ito. “‘Wag kang gumalaw Senyorito…”

At may kaunting ipon para makapagsimula ng maliit na kabuhayan man lang. Kaya ko pang magtiis para sa ikagaganda ng buhay nila. Dito sa Maynila ay di hamak na mas malaki ang kita kumpara sa probinsya namin kaya tiis lang muna. Natakot na rin akong sumubok pa na nangibang-bansa ulit. Baka kasi hindi talaga para sa akin yon. Kaya nangyari sa akin na maloko noon.

“Pero mahal kita!” “Oh wait anong sabi mo?” “Wala!” Pumikit ako. Bakit ba nadulas pa ako! “No! Ulitin mo! I heard you. Gusto ko lang marinig uli.” “Sabi ko, minahal mo ba?” “That was not what you just said.” “Hinuhuli mo lang ako! Minahal mo ba siya?” “Okey, alright. Sabi mo e.” “Tinatanong nga kita, minahal mo ba siya o sex lang.”

Ako ba ‘yung iiwan? Ako ba ‘yung magiging pangalawa—hindi lang sa pagmamahal, kundi sa lugar sa buhay nilang dalawa? Dumating ako sa maliit kong tinutuluyang apartment. Tahimik. Wala si ate, wala si nanay. At sa wakas, hinayaan ko na lang ang sarili kong mapaupo sa sahig at mapasubsob sa mga palad ko.

Kahilingan Madali ang bawat hakbang papunta sa kamahalan. Bakit napakabilis naman maglakad ng mga 'to? "Kamahalan, maari ka bang makausap nang saglit?" Tumigil siya sandali at tumingin sa akin. Inarko niya ang kilay sa astang pagtatanong. Babanggitin ko na sana ang nais kong sabihin nang biglang inagaw ang atensyon niya ng isang kawal na nagmamadaling lumapit sa pwesto namin.