Ikaw Ang Pahinga Ko 소설 & 이야기

Naloko na, naliligaw yata ako! Alas kuwatro na nang tingnan ko ang aking relo. Bumaling ako sa gawi kung nasaan ang araw, inatake nanaman ako ng kaba nang maisip na baka lumubog na ito at mag-isa lang ako. Shoot, huwag naman sana!

Aira’s Point of View “Sinabi ko di ba? Walang aabala sa akin kailangan ko ng pahinga. Ano bang mali doon?” sigaw ko mula sa kwarto ko. Mayroong isang tao na naman kasi ang kumakatok sa kwarto ko.

Sumimhot ako ng hangin at ibinuga ito dahan-dahan. “Akala ko ba magpapahinga ka na?” isang boses na nagmumula sa aking likuran ngunit kilala ko kung sino siya. Hindi ko siya nilingon at napayakap lang sa dalawa kong tuhod. Narinig ko ang mga yabag niya patungo sa akin at kitang-kita sa gilid ng isang mata ko ang pag-upo niya sa tabi ko.

Hahawakan ba niya ang pisngi ko? Hahalikan ba niya ako? Hindi na ako makapag-isip nang maayos sa sobrang liit ng pagitang natitira sa aming dalawa. Agad kong ipinikit ang aking mga mata at hinintay na lang na magtama ang mga labi namin. Fine! Niligtas naman niya ako. One kiss is nothing!

Isang mabangoy amoy ang gumising sa diwa ko habang tumatama ang sikat ng araw sa aking pisngi. I am about to open my eyes habang dinama ko kung saan ako nakatulog. Kaya lang bahagya akong napakunot ng noo nang maramdaman ko ang matigas na bagay kung saan ako nakapulupot. Tao?

Pagod ako ngayon, gusto ko nang magpahinga. Nagising ako sa sikat ng araw na tumama sa aking mukha, ito yata ang nagiging alarm clock pero ang tagal na rin noong huli akong sikatan ng araw. Bumangon na ako, nagbihis para makababa at kumain. Saktong pagbaba ko ay wala si kuya, hinayaan ko na iyon. Nagsimula na kaming kumaing tatlo, hindi na ako nagtanong kung nasaan si kuya. Alam kong lagi ko siyang hinahanap pero hindi naman nila mapapansin ang pagiging mailap ko, ‘di ba?

Nakakahiya! Baka nakita ni sir ang ginawa ko at kung ano pa ang isipan niya! Ano ka ba, Jossa! Hanggang sa paghiga at pagpikit ng mga mata ko ay hindi naalis sa labi ko ang ngiti. Nababaliw na yata ako. Written By DBardz

"Bakit?" "Para hayaan ang iyong sarili na kumawala at lumaya. Hayaan ang sarili na magpahinga para harapin ang panibagong bukas na hindi siya kasama," sabi ko at napatingin ako sa kaniya. Kinabahan na naman ako nang muling nagtagpo ang aming mata at nagkatitigan, sobrang lapit na rin ang aming mga labi. Ako ang unang umiwas ng tingin at pinagmasdan ang araw.

Hayuf lang ang walang ganti. Agad naman akong napatayo sa aking pagkakaupo ng biglang pagpihit ng siradura ng pinto. Iisa lang ag ibig-sabihin nito. Oras na para kumain. Sa totoo lang, hindi ko rin naman alam kung anong oras o araw na. Hindi ko rin alam kung nasaan na ba talaga ako. Lahat ng bintana ay may harang na bakal ni-daga ay hindi makakalusot dito.

mahina kong sabi. Bumalik ako sa kama at humiga ulit, mas nakatagilid ngayon. Ipinikit ko ang mga mata ko, pilit tinutulak palayo ang lahat ng mukha, lahat ng alaala. Gusto ko lang ng pahinga, kahit saglit lang. Pero bago tuluyang lamunin ng antok, may isang tanong na muling sumulpot, mapilit at hindi maiiwasan.