Ikaw Ang Pahinga Ko Novels & Stories

ATANASHA Maaga akong nagising ngayong araw, pero sa totoo lang ay hindi nga ako sigurado kung nakatulog nga ba talaga ako. Nang kainin kasi ako ng aking antok ay para bang pumikit lamang ako ng sampung minuto at pag dilat ko ay umaga na agad.

wika naman Niya sakin. Humiga na ako sa higaan nila, kawayan ito kaya masakit sa likod pero ininda ko. Ipinikit ko nalang ang mga mata ko, hoping na makakatulog ako. Hays, Ang daming nangyari sa Araw na ito.

black. Habol habol ko ang hininga ko nang bigla akong mapabalikwas ng bangon. I'm still crying at sobrang sakit ng dibdib ko sa kaiiyak. I have just awoken from that sleep. Panaginip lang pala.

Hanggang sa tuluyan ng manlabo ang paningin ko. W-what’s wrong with me?

Mika Hindi ko alam kung natulog ba ako o hindi sa buong gabi, para akong Patay na nakahiga sa kama, hindi ko nga alam kung humihinga pa ako o hindi na. Ramdam kong namamaga-maga padin ang mata ko dahil sa kaka-iyak kagabi Nang dahil lang doon Hindi ko alam kung sinong paniniwalaan ko pero ang alam ko lang ay masyado akong nasaktan, Akala ko na mahal niya din ako?

hindi ba siya pumasok ngayong araw? Napabalik ang tingin ko sa kaharap nang bahagya niyang iwagayway ang kanyang kamay upang makuha ang atensyon ko. Tumikhim ako at tipid na ngumiti sa kanya. "Uh... si-sino ka?"

KABANATA 43: Peace NALA Unti-unti kong binuksan ang mga mata ‘ko pero kaagad ko rin itong muling pinikit nang tumama ang mata ko sa tirik na sinag ng araw. Nakatulog ba ‘ko sa labas?

Pareho lang kaming nakatitig sa isa't isa. "Ano..." mahina kong sambit habang napapikit. "Ano'ng ginawa ko?" Napahawak ako sa noo ko dahil pakiramdam ko ay lalo pang umiikot ang paningin ko. Mabigat na ang ulo ko at hirap na akong ituon ang tingin ko sa paligid. "Sofia."

sagot ko agad. “Kaya sabi ko sa sarili ko, magpapahinga muna talaga ako kahit ilang araw.” “Saan?” tanong ko para asarin siya. “Malamang, dito!” Tinuro niya ako. “Ikaw ang pahinga ko.” Napailing ako habang natatawa. “Baliw.” “At saka.” Bigla siyang tumingin sa tiyan ko. “Kailangan mo rin talaga ng kasama paminsan-minsan.”

Gigi POV Pikit pa lang ako, ramdam ko na agad ang bigat at sakit ng ulo ko. Parang pinupukpok ng martilyo ang sentido ko habang unti-unti kong minumulat ang aking mga mata. Masyadong maliwanag ang liwanag ng araw na tumatagos sa bintana kaya napapikit ulit ako at mahinang umungol. “Anong nangyari?” mahina kong bulong habang inaalala ang kagabi.