Ikaw Ang Pahinga Ko Mga Nobela at Kwento

Sylaila POV Nakakahiya kasi na-late ako ng gising ngayong umaga. Pagtingin ko sa orasan ay halos alas otso ng umaga. Oras na para hakutin sa palengke ang mga ihaw-ihaw na tinda namin.

Bahagya akong napapikit dahil sa sinag ng araw at ng binaling ko ang aking paningin sa oras ay halos lumuwa ang aking mata dahil alas nueve na ng umaga. “Hades!” sigaw ko sa kaniya, umupo ako at nilingon siya. Ngunit ang mokong ay nakangisi lamang, pansin sa kaniyang mata na kanina pa siya gising. Nakaangat ang kaniyang labi na para bang inaasar ako. “Anong oras na!” sigaw ko muli at napahawak ako sa aking lalamuna dahil medyo paos ang aking boses.

Pero sapat para makapagpahinga. May maliit na ngiti sa aking mga labi—hindi ‘yong masaya, kundi ‘yong ngiting may pangakong kaakibat. Dahil ngayon, ang pag-asang hawak ko ay higit pa sa laki ng araw. Hindi ito madaling patayin. Hindi ito madaling baliin. Mahigpit kong ipinikit ang mga mata ko. Nandito lang ako, Love.

Ngunit tuluyang nanlaki ang aking mga mata at napatigil ang paghinga ko nang makilala kung sino ang nakatayo sa labas ng pinto! "The fuck?"

Mas lalo akong nanginig. Shit. Ano ba itong pinasok ko?

Chapter 3 Ang hinala. "Ano ba 'yan ang aga-aga pa e'!" Pagdadabog ko habang tinatakpan ng unan ang tainga, may kung ano kasing maingay ang kanina pang tumutunog kaya pati ako nagigising. Sa lahat lahat ay ayokong ginigising ako ng maaga or na i-interrupt ang pag tulog ko.

Hindi niya mawari kung bakit tila isang ilaw na lumilitaw at naglalaro sa kaniyang diwa ang imahe nito. Ang maganda at maamo nitong mukha ay hindi mawala sa kaniyang sistema ang mga ngiti nitong panakaw niyang nakikita sa tuwing kausap nito ang mga kasambahay sa mansiyon. Pakiramdam niya'y hindi kumpleto ang araw niya kapag hindi niya ito nakikita. Damn it! Bastard, rid off that winch! kuyom ang kamaong. Aniya sa sarili.

nakangiting paliwannag ko dito kaya napasimangot ito sa narinig sa akin "Kung sabagay" nakangusong pagsang-ayon nito sa sinabi ko Agad kong nagtungo sa cubicle ko upang magpahinga at hindi na ininda ang uhaw at pananakit ng binti ko. Napahinga ako ng maluwag nang makaupo at agad na isinandal ang likod sa sandalan ng upuan ko dahilan upang mapahinga ako ng maluwag. Nang makuntento sa pahinga ay tatayo na sana ako sa upuan ko ng magulat ako ng may nakaaro na sa akin na mineral water kaya napatingin ako sa may hawak noon.

Ang alam ko mas matigas ang puso niya sa akin, pero para bang may nagagawa akong nakakasakit sa kanya na hindi ko naman sinasadya. “Halika na magpahinga kana,” wika ko, sinubukan kong ihiga siya ng dahan dahan sa kama ngunit pabagsak din siyang napahinga. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa, kayat naupo ako sa tabi niya upang pagmasdan ang muka niya.

bulong ko. Napaupo ako sa sahig dahil sa panghihina. Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. Parang may humila sa puso ko palabas ng dibdib ko. At doon ako napahagulgol. Yung iyak na hindi mo na mapipigilan. Yung iyak na parang may napunit sa kaluluwa mo. “Bakit…?” nanginginig kong tanong habang nakatitig sa screen.