Novel & Cerita Ikaw Naman

Hindi kaya siya magagalit na pupuntahan ko siya? Habang nasa biyahe ako, may nadaanan akong nagtitinda ng mga ihaw-ihaw. Bumaba ako at bumili ng mga ihaw-ihaw, gaya ng barbecue, hotdog at isaw ng manok. Dinamihan ko na ang bili kasi naisip kong baka hindi pa nagme-merienda si Akeno. May buko juice na rin akong nakita kaya bumili na rin ako nun.

wika naman Niya sakin. Bigla Naman akong nag imagine ng kakaiba. " That's a hot scene" wika ko Naman habang nakangisi. " Ang bastos ng iniisip mo ah, Hindi Yun Ang dapat kung ipahiwatig. Ang manyak mo Naman" wika niya sakin. Bigla Naman akong napatingin sakaniya. " Ha- Hindi Naman ganun Ang iniisip ko" wika ko Naman.

San dun Yung Ikaw Ang special sa sampu? " Oo Yun " sabay sapok ko rito" aray Naman" natatawang Turan nito "Ikaw ayusin mo buhay mo ha! ikailan Ako sa sampu?"Galit na Turan ko habang hinahampas hampas ito ng unan." Una?" Natatawang Saad nito " hayup ka talaga I hate you" naiiyak na Saad ko" Anu Kaba wag kana Magalit Buti nga Ikaw Yung legal eh!" Hagal pak nito ng tawa " busit ka" hagol gol ko ng iyak para Namang mauubusan na ito ng hangin sa sobrang kakatawa. Love Anu Kaba biro lang Naman eh!!" Natatawa paring Saad nito habang yakap yakap Ako. " Hindi nakakatuwa siraulo ka'" nagpupunas luha na Saad ko." Anu Kaba biro lang Naman Yun kahit Naman na sumpungin ka Hindi kita ipagpapal it no!" An

Ako man ay kasalukuyan ding kumain ng mga oras na iyon. “Yes. And I am sending it to you now.” Anito. “By the way how are you doing now? Parang wala na akong nakikitang pag-aalala d’yan sa mukha mo.” At pinakatitigan pa ako nitong mabuti sa screen ng laptop nito. Natawa ako. Nakalimutan ko nga palang ikwento dito ang nangyaring pagkikita namin ni Franco. “At ano namang nakakatawa?” tanong nito. “Pwede ba don’t get me so nervous here,” may pag-aalalang sabi nito.

"Ikaw, isang kept man, ay talagang nakakabilib! Nagdala ka ng isa, at may tinatago pang isa sa bahay!" "Ngunit mukahng hindi ka magkakaroon ng pagkakataon para enjoyin ang lahat ng ito sa hinaharap. Dahil napakaraming perang ninakaw mo na marahil ay habambuhay kang makukulong!"

parang naiiyak kong sagot. Nakita ko ang ,lungkot sa kanyang mga mata dahil sa sinabi ko. Iniba ko na lang ang usapan kaysa naman mag-iyakan pa kami. “So, anong balak mo ngayon sa pag-uwi mo?” biglang tanong ko. “Hmmm, Ikaw. Talagang ikaw ang sinadya ko kaya ako umuwi ng Pilipinas." Seryoso niyang sagot.

Kawawa ka self nag e-expect ka nanaman, nag o-over think ka na naman. I'm so proud of you, nag papakabaliw ka sa taong hindi ka naman gusto, how sad. "Halikana kain na tayo." "Ayoko busog pa ako, kumain ka mag isa mo!" Pagmamatigas ko pero yung totoo kumukulo na ang tyan ko, kawawa naman ang mga alaga kung bulate sa tyan na damay pa sa pag iinarti ko, hintay-hintay lang kayo jan didiskarte pa ako kay hubby.

I don’t care about any underground world, I just don’t even know if there’s one here. 森林 - Forest 凯思 - Keith 珍 / 眞 - Jin "Hahanap tayo," wika niya parehas kami nabaling ang tingin ng may magsalita sa tabi namin. "Nugulang yaegihaneun geoya? Daleun salamhago yaegihaneun geo aniya?" wika ng taong hindi ko inaasahang lalapitan ako. (Who are you talking to? You’re not talking to anyone else.)

"How about you? Kumain ka na ba?" Callix sighed deeply and said, "Not yet, babe. Hindi pa ako kumakain dahil nandito pa ako sa meeting namin. Sumaglit akong tawagan ka dahil gusto ko na masiguro na kumain ka na nga ng lunch. Ayaw ko kasi na magpalipas ka ng pagkain mo kaya kumain ka na. Kakain na rin ako mayamaya dahil matatapos na rin naman ang meeting namin."

wika ko sakaniya. " Grabe ka Naman makat*nga sakin master , T*nga karin Naman nung sumunod ka sakin at Akala mo anak mo yung kinarga mo may pa emote emote ka pang nalalaman" natatawa nitong sambit. Napapikit nalang ako ng dahil sa inis tsk. " Where we can find her" walang emosyon kung sambit. Di ito umimik dahil tinawagan Niya ito, this man is so d*mb! Meron Naman pala siyang cellphone bakit di Niya tinawagan.