Solitude Sentence Novels & Stories

Ang init ng damdaming hindi dapat muling mabuhay sa loob ko. Ngunit naramdaman ko ang bisig niyang pumulupot sa katawan ko, mula sa likuran, ang kanyang yakap na pilit akong kinakalma, habang ang puso ko ay lalong naguguluhan. "Snow, we are alone here. We can do whatever we want." Napapikit ako. Tama siya. Walang makakakita, walang makakahadlang. Pero…

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

Wala na itong magawang iba kun’di ang sumuka lalo na’t sa tuwing nakakaamoy ito ng mga mababahong amoy at hindi kaaya-aya sa kanyang pang-amoy. “Fvk,” Lysander muttered under his breath, cursing as he followed her. The chaos of the situation seemed inevitable, and despite his anger, he felt a pang of concern for the woman. “Go away!” Soleil cried out, her voice filled with a mix of frustration and anguish. Her sense of abandonment and isolation was palpable, and the tears streaming down her face highlighted how deeply she felt that no one cared for her. “What did I do wrong? Why does everyone reject me?” Her thoughts brought her to tears, each question echoing the depth of her pain. The sens

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

Kundi dahil sa kahihiyan sa sarili niyang minsang naniwalang may pagmamahal sa pagitan nila. Ngumiti nang bahagya si Kael bago muling yumuko upang halikan ang leeg niya. “You have no idea,” paos nitong sabi. “Ang hirap pigilan ang sarili ko nitong isang taon na wala ka.” Marahang pumikit si Solene habang pilit pinananatili ang katinuan niya. Sa labas ng floor-to-ceiling windows, patuloy ang pagbuhos ng ulan at unti-unting nilalamon ng gabi ang buong paligid.

he prolonged his pronunciation, he's tipsy! She thought he'd chuckle next but it never came. It was the silence that approached her ears, tumuwid siya ng tayo at nagumpisang maglakad pabalik-balik sa balkonahe. Ilang hakbang pa't dinig na niya ang pagsinghot nito. "I'm sad, Rain." He pronounced it in a lonely voice. "A lonely man sailing alone in the depths of his thoughts in the middle of the darkness, I don't think I could survive this but I'm still fighting anyway. Because love, you know it's never meant for me."

"Nasa bahay. Pero hindi na ako mapakali." Lumingon ako sa paligid ng kwarto ko. Parang may mga matang nakasilip sa mga dingding. Parang may aninong hindi ko makita. "Teka, Soledad, kalma lang—sige. Mag-impake ka na ng kaya mong dalhin. Pupuntahan kita. Magsama tayo. Hindi kita pababayaan." "Salamat, Nene… hindi ko alam kung anong plano niya. Pero ayoko nang maghintay pa ng kasunod na babala."

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

Hindi ko na rin alam kung gaano na kami katagal naglalakbay, pero napapansin kong papadilim na ang paligid, marahil, mag-aalas-sais na rin ng gabi. Maya-maya, nagsalita si Mr. Salfuego, bahagyang nilingon ako. "If you want to sleep, then go sleep. Wag mong pigilan ang sarili mo," sabi niya, at ramdam ko sa tono niya na parang inaalala niya ako.

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.