Novel & Cerita Im Under The Water

Sobrang nakakarelax sa pakiramdam na muli akong nakaligo sa dagat. Sunod niyang inalalayan si Draexis. Habang nasa ilalim ako ng tubig ay para akong nasa ibang mundo. Ibinigay ko ang camera na water proof sa kasamahan naming diver para kuhanan niya kami ng video habang nasa ilalim ng dagat. Makukulay na corals. Mga isdang parang nakikipaglaro sa dagat. Makikita mo rito ng iba't-ibang lahi, laki at kulay ng mga ito.

We turned on the detection feature to detect if there's any danger and enemies around outside the water. The radar says that there are no impending dangers and no adversaries outside the water. We also turned on the locating radar to find them. After a few minutes underwater, we climbed out onto the ground, following the radar.

Shiro Darkness invaded my whole surroundings, but I could still see a glimpse of light above. My whole body was floating and there were bubbles coming out of my mouth every time I exhaled. When I finally released my body inside the bag, a child's wind covered my head, which is why I managed to breath despite being in the depths of falls.

Ang dagat sa lugar na ito ay humigit-kumulang lima at kalahating talampakan ang lalim, ngunit mahigit anim na talampakan lamang ang taas ko at madaling maiangat ko siya palabas ng tubig. Ibinaon ko ang ulo ko sa pagitan ng mga hita niya, kahit na nakasuot pa siya ng pang-ibaba. Hinalikan ko ang loob ng kanyang mga hita, at ang nakausli dito, bago ko itinulak ang nakakasakit na materyal ng underwear niya.

Sout ang googles at water oxygen kaagad silang dalawa lumangoy pailalim sa tubig, magkahawak kamay. Kitang kita sa ilalim ng tubig ang mga coral reefs. Maganda ito sa paningin. Mayroon nagsilabasan na mga maliliit na isda doon. Mayroon ding mga isda na lumalangoy. Hindi pa rin binitawan ng lalaki ang kanyang kamay. Sabay silang umahon mula sa ilalim. Tuwang tuwa siya habang hinihingal, tinanggal niya ang googles at oxygen. Ganon din ang ginawa ng gobernador.

I asked him as if we are close that much. "No." Umiling-iling ito. Bahagyang nangunot ang noo ko. Inunahan ko ito sa paghakbang. I then block his way "At bakit hindi pwede?" "Hindi mo kailangan magpagod because tomorrow we will going to swim the deep blue sea." "Talaga?" "Yup." "Oh my God, isa 'yan sa gusto kong ma experience. Are we going to use oxygen for the underwater?" Excited kong tanong dito.

I adjusts my mask, takes a deep breath, and dives in. The world above vanishes. Silence wraps around me like a velvet cloak. Schools of fish shimmer past—yellow, blue, iridescent. A sea turtle glides nearby, unbothered by my presence. Down here, everything slows. Every heartbeat echoes like a drum. Every breath feels borrowed.

Nakakarelax! Marahan kong sinipa sipa ang aking mga paa sa tubig habang pinapanood ang pagbaksak ng tubig mula sa taas paibaba. This moment is priceless. Makalipas ang ilang minutong pagkakaupo sa bato ay lumusong na ako sa tubig at lumangoy. A sense of serenity enveloped me as I swam in the crystal-clear water, captivated by the sheer beauty of the scene. Each stroke through the cold water sent ripples across the surface, revealing the remarkable transparency that allowed me to see the smooth stones beneath.

Ang araw ay kumikislap sa ibabaw ng tubig, at ang mga alon ay dahan-dahang pumupulupot bago bumagsak sa baybayin. Si Emerald, ay nakatayo sa buhanginan, hawak ang malapad na surfboard, ramdam ang halo-halong emosyon, takot, kaba at pananabik sa kanyang dibdib.

A kind of danger that won't cause you wounds, but an internal pain that will damage your soul. Nag breakfast kami after, sunod ay we agreed to dive and explore under the water. The whole day was filled with our memories together. I forgot the problems, I forgot reality and the world. Nakasuot ako ng criss-cross padded surplice one-piece swimsuit moss green colored. Isiuot ko rin ang sunglasses at hat habang nakaupo sa buhangin at nakatukod ang dalawang kamay sa tig-kabilang gilid ko to support my weight.