Under The Sunlight Novels & Stories

“Dapat magpasalamat ka na may nakakain ka ngayon, Mr. Goldmann.” Pagkatapos tumigil ng ulan, mukhang luminis ang buong isla. Maliwanag ang langit at kahit ang hangin ay maaamoy ang puno at putik. Nasa loob si Sunny ng study at mukhang nag-aalala. Wala siyang mabasa na kahit ano sa dyaryo, kaya tinanggal niya ang kaniyang salamin at minasahe ang kaniyang ilong.

Naghihintay. Kasabay ng paglaho ng kaniyang pag-asa ay ang pagbagsak ng ulan buhat sa madilim na kalangitan. Kasunod niyon ay ang pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata. "Bessy..." Unti-unting iminulat ni Sunshine ang kaniyang mga mata at gayon na lang ang pagkasilaw niya dahil sa liwanag na nagmumula sa ilaw. Kumurap-kurap siya upang sanayin ang paningin sa liwanag.

There is nothing much reason to make yourself look pretty. Buburahin niya ba ang kanyang nilagay na sunscreen? Well, it’s just sunscreen. It is just to protect her face against the harsh sunlight. Muli niyang sinulyapan ang sarili sa harap ng salamin. At nang makontento ay sinuot na niya ang manipis na zipper jacket at lumabas. Well, she’s not planning to wear it at first but her mother is scaring her about the damn insects.

Walang namatay at walang naiwan. ​Pero bago pa man kami makapagpahinga at makapagdiwang sa aming pangalawang buhay isang napakaliwanag na ilaw ang biglang sumabog sa buong paligid. ​Dose dosenang matataas na halogen spotlights ang sabay sabay na binuksan na tuluyang bumulag sa aming mga mata. Ang tahimik na pampang ng ilog ay biglang napuno ng mga yabag ng mabibigat na sapatos at pagkasa ng mga baril.

This is very ridiculous! Nanatili pa si Blythe roon ng ilang sandali, mataman niyang pinanonood ang noo'y sumisibol nang buwan sa kaniyang harapan at gaya ng madalas ay umu-usbong pa rin ang pagkamangha sa kaniyang puso para rito. The way she glows in the light given by the sun is something that reminds her of love. Sol is already out to shine in different places yet, he manages to give Luna the support and help she's needing. He's never been selfish despite his need for more light, he never gets tired despite the countless years that passed by.

Chapter 4: Sunshine The next day, rays of sunlight woke me up. I had to get up quickly because I had to go to university today. After I finished my morning routine in the bathroom, I went to the balcony and did my morning stretching. But as I stretched my shoulder, I noticed someone inside my yard. Pinaliit ko ang aking mga mata dahil hindi ko maaninag ang taong iyon sa sobrang tindi ng sikat ng araw.

“GANTI ’TO!” Tawanan kami nang tawanan. Ang ingay namin, na para bang walang pakelam na may tao din dito at masaya kaming tinitingnan—punong-puno ng saya ang bawat sandali. Para kaming mga batang walang iniintinding problema, naglalaro sa ilalim ng araw, kasama ang mga taong mahalaga sa amin. Habang palubog ang araw, sabay-sabay kaming umupo sa buhangin, pagod pero masaya. Nakahilig ako sa balikat ni Zeus habang nakatanaw sa napakagandang sunset.

Naglakad sina Joshua at Luna sa ilalim ng ulan ng buong gabi. Mabuti na lang at malapit na ang tag init, kaya’t hindi masyadong malamig. Sumikat na ang araw, at tulad ng sinabi ni Luna, lumabas ang bahaghari sa kalangitan.

Ni minsan pa, sa loob ng isipan niya ay bigla nalang nagpakita si Sunshine sa kanya, walang saplot sa buong katawan. Sinubukan niyang alisin sa isip iyon, pero habang nakikita niya ngayon si Sunshine sa ilalim ng mainit na liwanag ng chandelier, nakasuot ng simpleng puting dress, may mga hibla ng buhok na nakalaylay sa balikat, mas lalo lang siyang nabibihag.

Napatakip nalang ako ng mga mata sa pagod. I badly want to rest. Napapitlag ako nang tumama sa balat ang sinag ng araw. I peek under my arm and saw the bright sun. Umaga na talaga. Panibagong araw. Na hindi na naming tinuturing na kaibigan sina Mike at Shin. "S-shit."