Water Under The Bridge の小説・ストーリー

Marami kasing naaaksidente at namamatay dito sa tulay. Hindi ko napigilang huminto ro’n at pinanood ang mabilis na agos ng tubig sa ibaba. Biglang kumidlat nang malakas at hindi ko ininda iyon. Masyadong okupado ang isipan ko dahil medyo naaaliw ako sa mabilis na agos ng tubig sa ilalim ng tulay. ‘Masaya siguro anurin ng tubig sa ilalim ng tulay? Parang gusto ko tuloy subukan. . .’

Sagot ko dito. “Hindi lang kasi malapitan kasi maitim yung tubig. Burak yan ano?” Tanong nito sa akin. Umiling sko at umupo ako sa Concrete pipe o culvert ito din ang ginawang imbakan ng tubig sementado lang ang ilalim. “Dumi ng baboy yan, dati malinis yan ngayon hindi na. Marami na kasing babuyan sa taas..” sagot ko dito.

Pinindot niya ang huling sequence sa kaniyang keyboard. ​Isang serye ng mga underwater explosions ang naganap sa likuran nila. Ang tubig ng Thames ay tila bumukal nang malakas, itinatalsik ang isa sa mga humahabol na interceptors paitaas bago ito tuluyang sumabog sa gitna ng hangin. Ang amoy ng nasusunog na gasolina at plastic ay umabot sa kanila kahit malayo na sila. ​"Isa na lang!" sigaw ni Rocco.

Nasa kabilang parte pa ito ng talon kung nasaan ang rumaragasang tubig, hindi pa siguradong marunong kaming lumangoy lahat. "Paano 'yan? Masasayang ang oras natin kong lalangoy pa tayo." Tanong ni Maica. "Ako nang bahala. Water Magic: Water Bridge." Sambit ni Trevor kasabay sa pagtaas ng tubig sa harap namin.

Hindi na ganun kasaya ang mukha niya nung binaggit niya ang kaniyang nanay. May bridge silang madadaanan. Isang matandang lalaki ang tumutugtog ng cello sa bridge, at ang ilaw sa magkabilang dulo ng tulay ay medyo madilim habang gumagalaw-galaw naman ang tubig sa ilalim ng bridge. Tumakbo si Daisie at Colton sa bridge at pinalibutan sila nang malamig na hangin, kaya mas diniin ng dalawa ang mga ulo nila sa kanilang jacket.

sigaw ko pag labas ko mabilis akong nag tungo sa Jones Bridge na tinatawag. Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko, mabilis kong hinagis ang boba sa tubig at yumuko. Nakita ko na wala naman tao kaya nakahinga ako ng maluwag, naramdaman ko ang pagyanig ng semento at ang pagsabog ng bomba. Nabasa pa ako at ng tubig sa lakas ng pag sabog. "May nasaktan ba?" tanong ko ng maka tayo ako.

"Ang canvas natin. Ang pangarap na binuo natin. Hindi ako makapaniwala na ginawa natin ito." Hinawakan ni Billie ang kanyang kamay, ang kanyang tingin ay tumagos sa mga pader, sa pundasyon. "Ginawa natin ito, Mariel. Gawa ito sa katiyakan. Walang baril, walang deadline ng gobyerno. Tanging mga blueprints na ginawa natin sa tabi ng crib ni Elias." "Ito ang Bridge of No Return," sabi ni Mariel. "Mula rito, hindi na tayo babalik sa anino."

Napakahaba ng tunnel at napakalamig sa loob. Nakailang hinto kami bago natapos ang e-bike ride namin dahil kinailangan naming mag-picture. Kahit sa Dajia River Steel Bridge, nag-picture din kami roon. Weird, pero pakiramdam kong safe nga ako dahil yakap-yakap ako ni Walter. -----

Hindi n'ya alam kung paano kikilos sa harapan nito pagkatapos ng nangyari sa kanila? Hirap sa paghakbang na tinalunton n'ya ang mahabang wooden bridge, bawat poste ay may ilaw ng bombilya na naging tanglaw nito. Napapatingin s'ya sa ilalim ng tulay, kitang-kita ang puting buhangin sa crystal clear na tubig-dagat na tantiya niya'y hanggang beywang n'ya lang ang lalim. Nanuot sa kalamnan n'ya ang lamig dulot ng hampas ng hanging-amihan.

“Perfect wife, locked on!” I smirked at Brix. “Type mo?” tanong pa nito. “Nope.” Makalipas ng ilang minutong paglalakad, nakarating na kami sa falls. Nagmistulang swimming pool ang dam na hanggang beywang ang pinakamababaw na parte. Nagkukulay berde ang tubig. Napalilibutan din ng naglalakihang bato, at nagtataasan na puno ang lugar.