Imperfections In Tagalog Novels & Stories

Titig na titig ako sa mga mata niya bagay na nakasanayan ko sa tuwing nag-uusap kami dahil ramdam na ramdam ko siya. “Ngayon, nandito ka na. Nakauwi ka na, Mahal ko. Sa tahanan mo, sa pamilya mo. Matagal na kitang pinatawad, Anak dahil lahat ng tao nagkakasala. Walang perpekto sa mundo. Alam ko na napalaki ka naming mabuting bata. Ang mabuting tao, alam ang kaniyang pagkakamali at hindi gagawa ng isa pang pagkakamali para itama ang mali. Tandaan mo, Anak. Ang pagkakamali hindi na itatama ng isa pang pagkakamali. Malaki ka na, alam mo na ang tama sa mali. Mahal na mahal kita. Mahalin mo ang sarili mo dahil hindi mo kailangan ng lalaking magmamahal sa'yo kung isang pagkakamali lang ang tingin

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

Ikaw ang may atraso pero bakit pakiramdam ko ay ako ang naghirap ng mga panahong iyon? “Sorry.” “Two years late na ‘yang sorry mo.” “It’s better than late.” “Hindi pa rin kita mapapatawad.” “Hanggang kailan ka ganito sa ‘kin?” Napalunok ako at sinabi ang mga salitang dapat niyang marinig, “Hangga’t hindi ko na naaalala ang kasalanan mo sa ‘kin.” “Para mo na rin sinabing imposible.” “Exactly, kaya ‘wag ka ng umasa.”

Unang-una sa lahat walang ibang tatanggap sa atin kundi sarili rin lang natin at tayo rin lang mismo ang walang alinlangang magmamahal sa mga imperfection at kakulangan natin sa pansariling satispaksyon. “Just keep it well, huwag mo hayaang mahuli ka dahil baka hindi mo magustuhan—” “Imposible naman na walang nakakalusot diyan?” putol niya rito na siyang ikinabigla rin nito.

Hindi ko alam kung panaginip o totoo ito pero umaasa akong totoo. The last sentence I've heard from her is "magpakatatag ka anak. Malalagpasan natin ang lahat. Hindi man tayo magkasama ngayon, magkakasama naman tayo balang araw sa tamang tinakda ng Panginoon. Sa ngayon ay sumunod ka muna sakanila para sa ikabubuti mo. Pangako, babalik ako at babawiin kita sakanila. Mahal na mahal kita anak." At malamig na haplos ang naramdaman ko bago ako nawalan ng malay.

" At naniwala naman kayo? Hindi man lang ba kayo nagtaka? Maganda si ate at ngayon ay walang maalala, hindi nyo man lang ba naisip na mas malapit siya sa panganib? " Muli ay hindi nakasagot ang ginang sa sinabi ng anak. Malalim ang pinakawalan na hininga ng binata dahil sa frustration na nadarama, nag-aalala para sa kanyang kapatid. " Habang may pagkakataon pa, ma. Itama mo na ang pagkakamali. Wag mo nang dagdagan pa ang mga paghihirap na naranasan ni ate."

Mataas ang kanilang emosyon ngunit pakiramdam niya rin ay inaapoy siya ng maalab na apoy habang kayakap ito sa ilalim ng tubig at bula sa tub na iyon. “N-nasaktan kita…” Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “

Kinwento niya ang nangyari kung paano nagsimula. "Right now rowy, i am freaking mad. Imagine?! That was your first kiss and he just take it away just like that? The nerve of him! And my gosh rowy, Ang saklap naman na ang label ng first kiss mo ay 'It was just a mistake'. Ang unang halik mo ay isang pagkakamali! " Nang gagalaiting sabi ng kanyang kaibigan sakanya na naiimagine niyang nanlalaki ang mga mata at butas ng ilong.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

The one who can never make a single mistake. Tumingala ako, pinipilit pigilan ang luhang hindi ko na kayang pigilan. "Bawal akong magkamali, diba?" Bulong ko, pero alam kong naririnig nila. "Kasi ako na lang ang natitira. Ako na lang ang meron kayo. Ako ang anak na dapat hindi sumablay, na dapat perpekto, na dapat walang bahid dungis sa pangalan natin. Pero alam niyo bang ang hirap? Alam niyo bang ang bigat? Alam niyo bang ilang beses kong gustong sumigaw pero hindi ko magawa dahil natatakot akong madisappoint kayo?"