Imperfection In Tagalog Novels & Stories

“Nah… Don’t get me wrong I loved my exes. But you see, the relationships I had were more like… ‘fine’, ‘ok’, ‘well.’ They were never—uhm…” “Perfect?” nakangisi kong dugtong as he struggled to find the right word. Wala namang perfect na relationship. “No… I was supposed to say ‘right.’ They were never ‘right.’” “Lahat ba sila mali?” “Hindi naman ‘mali.’ Hindi lang talaga ‘tama’ kasi parang may kulang.” “Wow. Ang deep,” comento ko. “Eh wala eh, may mga bagay talaga na hindi na dapat ipinagpipilitan.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Tahimik pero pikon. Kung tutuusin, sanay na ako sa gulo. Ang isang imperyo ay hindi mo mabubuo kung hindi mo kayang sumayaw sa pagitan ng digmaan at kapayapaan. Pero ang napanood ko kanina? Hindi lang iyon basta pagtatalo. May kakaiba. May halong takot, galit… at isang bagay na halos ikahiya nilang pareho—desire. ---

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

Napalingon ako kay nanay, kita kong naiiyak din ito. “Anak, no is perfect. At some point in our lives, we will make terrible mistakes and making such mistake isn’t the most important thing. Ang importante, anak ay na-realize mo ang kamalian mo at handa kang magbago para roon. Kahit ano man ang gawin mo, kahit malayo ka man sa amin ng kapatid mo, we will always delighted when you turn back to us. Ganoon ka namin kamahal, Isabella. “

Bakit may mga taong imbes na magpasalamat sa biyayang hawak na nila, mas pinipiling umangkin ng hindi sa kanila? Nakakagalit isipin. Ang kasakiman, ang kawalan ng konsensya, at ang kakayahang magsamantala, iyan ang ugali na hindi ko kayang palampasin. Handa silang magsinungaling, manira, at manakit, makuha lang ang bagay na hindi naman kailanman nakatalaga para sa kanila. Damn, gusto ko na talagang magkaroon ng kapayapaan ang buhay ko.

Isa siyang hopeless romantic, at madalas sabihin ng kanyang ina na siya ay katulad ni Grammie Miranda. Tuwing nakikita niya ang kanyang mga magulang, ang puso niya ay punong-puno ng pagmamahal at kaligayahan. Ang kanyang mga magulang ay nagkaroon ng arranged marriage, ngunit sa huli, umusbong ang kanilang pagmamahalan. Kita na kita ang pagmamahal sa pagitan nila. At tama ang kanyang ama. Walang perfectong kasal sa panahon ngayon.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

isip ko. "Yes You're right, You're frank enough to tell me what you really have in mind." komento ni mama sa sinabi ko kaya napangiti ako. "You're stating facts but I want to tell you that my son isn't perfect but actually he is very passionate when he learns to care for the people around him." dagdag niyang sabi.

Mama explained and took a deep breath. Ayoko na maiwanan ang nanay ko sa impyerno na bahay na iyon, naawa ako at ayoko na makulong kami sa imahe na inaakala ng ibang tao, na perpekto kami, pero ang totoo ay napaka miserable sa pamamahay namin. “Mama, ayoko na iwanan ka sa bahay-“