روايات وقصص ضمن Imperfections In Tagalog

Napatawa naman ito saka siya niyakap ng mahigpit. "Dahil napapansin kong hindi ako masyadong maintindihan nang kambal sa tuwing nag sasalita ako kaya, kaya sinubukan kong mag tagalog kahit mahirap dahil ayaw kong isipin nilang ang hirap kong abutin." Paliwanag nito. "Hindi naman nila naiisip yan. Saka marunong mag english si Marco si Marky lang naman ang hindi masyado nakakaintindi dahil tamad mag aral ang isang iyon."

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

aniya na hindi na napigil ang pagpatak ng luha sa mga mata. "Anak, hindi ka naman masasaktan kung hindi mo mahal ang isang tao. At lahat ng tao nakakagawa ng pagkakamali, miski ikaw, hindi mo masasabi ang mangyayari sa mga susunod na araw. Gusto mo bang kapag ikaw naman ang nagkamali kahit nagsisisi ka na at humihingi ng tawad, hindi ka patawarin?" anito at muling lumapit sa kanya at niyakap siya.

Hinawakan ko ang kanyang kamay at pinisil ito nang mahigpit. “Makinig ka, anak,” sabi ko nang tapat at puno ng pagmamahal. “Ang takot na iyon ay hindi masama. Ipinapakita nito na pinahahalagahan mo ang iyong ginagawa at ang mga taong iyong pinaglilingkuran. Ngunit tandaan mo: walang taong perpekto. Kahit ang iyong mga ninuno, kahit ako, kahit ang iyong ina—ay nagkamali rin sa paglipas ng panahon. Ang mahalaga ay hindi ang pagiging walang mali, kundi ang pagiging tapat sa iyong sarili, ang pagtanggap sa iyong pagkakamali, at ang pagsisikap na maging mas mabuti sa bawat araw na lumilipas. Ang katapatan ay mas mahalaga kaysa sa kawalan ng pagkakamali.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Unti-unti nang nawawala ang kumpyansa kong mananalo ako. "For the second place... August Clyde Dela Riva of Heinz International School." Nang tawagin ang pangalan ni August para sa second place ay nawala na talaga ang pag-asa ko. Sa tingin ko ay mukhang mas magaling talaga sa akin kaya ano pa kaya yung first placer na natalo siya? "For the first place and the champion of this year's Impromptu Speech..." nang banggitin iyon ay para na akong isang nalantang halaman. I slouched my back and looked down. I failed this---

“Iñigo, hindi ako makakapayag na maging pabigat sa ‘yo—” “Eunice, hindi ka pabigat sa akin. Huwag mong isipin ang bagay na ‘yan.” “Iñigo, please, ‘wag mo na pahirapan ang sarili mo.” “Eunice, hindi ko pinapahirapan ang sarili ko. Hindi pagpapahirap ang tawag sa bagay na gagawin mo para sa taong mahal mo. Pagmamahal iyon. Mahal kita kaya ginagawa ko ito at gagawin ko ang lahat para sa ‘yo kahit na anong mangyari.”

Iyak ng pag-aalala at pagka-inis. "Nakaka-gulat ba? Well, I can't blame you all. Ever since, the world have been respecting, admiring and believing this doctor in front of you. Lahat ay humahanga at tumitingala sa kaniya dahil isa siyang mabuting tao at magaling na doctor, some were even saying that he isan epitome of perfection. But let me burn that belief today, walang perpektong pagkakamali. A perfect mistake, maybe?" Buong-buo ang tinig ni Ma'am Ja habang nilalahad nito ang lahat, naroon ang pagkamuhi sa kaniyang mukha. Ang galit, poot at lahat ng negatibong bagay na tila kay tagal din nitong kinimkim.