Novel & Cerita Impossible Is Nothing

Dahil ako ang trigger. Dahil ako ang dahilan. Dahil— “Leak,” bulong ko. Napatingin si Torren sa’kin. “Inside,” dagdag ko. “Impossible,” sagot niya agad. Umiling ako. “Nothing is impossible anymore.” War room. Madilim. Malamig. At puno ng tensyon. Lahat ng tao ni Torren nandoon—armed, alert, at halatang hindi mapakali.

masuwerte ang babaeng mahal niya pa rin hanggang ngayon. Hindi imposible ang iniisip ko. Alam kong hindi iyon impossible.

"Isa ako sa mga manunulat na gumawa ng ganoon na eksena, may yakap pa, sabay sabing everything will be alright, i'm here, you aren't alone pero ibang iba sa tunay na buhay. Ngayon, alam ko na, masyadong imposible ang mga bagay na matatamis kung posible man ay may limang porsyento na mangyayari sayo, ang natitirang siyamnapung-siyam ay imposible. " Nanghihina siya sumalampak sa sahig, mahigpit na hinawakan ang lapis na dinapuan ng kamay niya kanina. Doon siya kumukuha ng lakas, lakas na makakatulong sa sarili para makabangon ulit.

KARSON'S POINT OV VIEW I don't know, but I believe That some things are meant to be, dati iniimagine ko Lang na kasabay ko siyang kumakain pero ngayon nakatotoo na. I never thought that dreams came true But you showed me that they do. Napagkamalan man akong baliw ng dahil sa pag-ibig na ito pero heto Kaya ko nang ipangalandakan sa Mundo na walang impossible sa taong malalim ang faith.

Parehong-pareho ang tingin nitong puno ng interes para lang sa sariling kapakinabangan. “You know what’s impossible?” Tumayo siya bigla, halos tumama ang tuhod sa gilid ng mesa sa bilis ng kilos niya. Tumitig siya nang diretso sa mga mata ng tiyahin. “Imposible na dahil wala kayong konsensya, wala na rin ang iba.” Napasinghap si Tita Marites, pero nanatiling matigas ang mukha.

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.

Nabigla ang lahat sa hindi inaasahang pangyayari at napuno ng katahimikan sa madla. “Ito ay… Ito ay imposible!”

Seryoso niyang saad. Nang natapos ako ang paglalagay ng tools sa tool box ay agad akong tumayo at hinarap siya. Sa hindi malamang dahilan ay nakita ko siyang umatras at napalunok. "Do you really know the essences of help? Ang pagtulong ay ginagawa ng walang kapalit, hindi binabayaran." I squinting my eyes in disbelief.

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

Sagot naman niya rito. “Ay oo nga pala, hindi mo nga pala alam na may number ka sa ‘kin kasi alam kong iisipin mo na imposible. Pero sa katulad kong matalino at madiskarte ay walang imposible, basta gusto ko, lahat kaya kong gawin at lahat kaya kong makuha.” Nangungunot na ng sobra ang kanyang noo dahil pilit niyang kinikilala ang boses nito. Pero parang pamilyar kasi sa kanya ang boses nito at ang paraan ng pananalita.