Novel & Cerita It Always Seems Impossible Until It's Done

Habang sa kung pa'no mo magagawan ng paraan ang isang bagay ay may paparating na naman. May isang problema, tapos meron na naman and it's a never ending one. I just wish it was all over, I don't like this.

Ilang gabi rin niyang pinag-isipan ang hakbang na ginawa. Bantulot pa sya noong una ngunit wala na syang iba pang maisip na paraan para maiparating kay Pael ang mga nais niyang sabihin rito. Hindi naman nya ito masadya sa tinitirhan dahil pakiramdam nya ay wala na syang mukha na maaari pang iharap sa binata. Maliwanag na tinuldukan na ni Pael ang kanilang ugnayan. Subalit masyadong pasaway ang kanyang puso lalo na at nadagdagan pa ng pampatibay-loob ng ina. Tama ang mommy niya walang mangyayari sa mga pagmumukmok niya. Anito ang pagsuko ay isang karuwagan. Paano ka raw mananalo sa isang laban kung sa simula pa lamang ay tinanggap mo na ang iyong pagkatalo. Ang buhay raw ay puno ng hamon, nor

Dati nagugulat kami pero kalaunan ay nasanay na sa kanya. Ganyan na talaga siya, e. Wala na kaming magagawa. Sanayan na lang talaga. "Tama! We are so proud of you," she said while smiling really wide. Hm. Although that technique really gave me a hard time, being able to finally do it didn't feel as fulfilling as it should be. Hindi ko alam. Siguro sa dami kong nagawa at napagtagumpayam parang wala na lang ang mga bagay-bagay tulad nito.

Nasasabik pa rin siyang makita ito at makasama. Kahit pa alam niyang imposible na, nangangarap pa rin siya na isang araw magiging buo rin sila. Kahit pa isang kabaliwan na lang na isipin pa niya iyon. Paano naman kasing mangyayari iyon? Gayung kahit kailan hindi na sila maaaring magsama pa. Dahil alam naman niyang imposible na ring maging sila ulit...

Ang ideya ng pagharap sa araw nang wala siya ay tila imposibleng gawin. Ngunit hindi ako maaaring manatili roon at magluksa sa aking kalungkutan. Kailangan kong gumawa ng isang bagay — kahit ano — upang subukang ayusin ang mga sirang bagay. Alam kong hindi ito magiging madali; ang landas patungo sa pagpapatawad ay mahaba at puno ng kawalan ng katiyakan. Ngunit hindi ako maaaring sumuko, lalo na’t napakaraming nakataya.

At ngayon, malapit na itong matapos. Lumapit ang isang engineer. “Sir, almost done na po.” Tumango siya. “Good.” Habang nakatingin siya sa gusali, may pakiramdam ng completion. Hindi lang sa proyekto. Kundi sa sarili niya. — Ang mga ganitong sandali ang nagbibigay ng kahulugan sa mga taon ng pagsisikap. Hindi yung simula.

“Hindi mo pa kasi alam ang pakiramdam na iyon dahil wala ka pang jowa at walang experience, pero try mong maghanap ng jowa tas gawin n'yo ang bagay na iyon… tyak akong maadik ka talaga.” “Ikaw lang iyon, iba naman si boss sa ‘yo. Kaya impossibleng mangyari ang iniisip ninyo. Mahalaga sa kaniya ang bawat oras kaya mas pipiliin nong magtrabaho kaysa maging attach sa napangasawa niya. At saka alam kong napilitan lang si boss dahil iyon ang request ng lola niya.” “Impossible? Walang impossible sa taong nagsisimula ng sumibol.”

Mas lalong lumungkot ang mga mata niyang nakatitig sakin. Sa palagay ko'y kailangan ko na rin talaga ng tulong. Maybe the help I badly need is really from the professionals after all. It wasn't easy. It was far from easy at first. Opening up is something that I really find difficult. Going out of my shell is very crucial for me. I always felt like the place within my thoughts is a restricted zone. It's so hard to let anyone you just newly met enter inside. Mabagal man ang progreso ay pinagpapasalamat ko pa rin ang tiyaga at pasensyang binibigay sakin ng Doktor ko. I guess the good thing at the very least is that I stopped my attempts of ending my life.

Sagot naman niya rito. “Ay oo nga pala, hindi mo nga pala alam na may number ka sa ‘kin kasi alam kong iisipin mo na imposible. Pero sa katulad kong matalino at madiskarte ay walang imposible, basta gusto ko, lahat kaya kong gawin at lahat kaya kong makuha.” Nangungunot na ng sobra ang kanyang noo dahil pilit niyang kinikilala ang boses nito. Pero parang pamilyar kasi sa kanya ang boses nito at ang paraan ng pananalita.

Alam kong naiinis na rin siya sa pagiging stubborn ko. "Face exactly what?!" pabalang kong sagot, pero ang pokus ko ay nasa ginuguhit ko pa rin na halatang wala namang patutunguhan. Isang malalim na buntong-hininga na naman ang pinakawalan niya. "You're just making it more difficult for yourself, when you clearly understand what makes it easier to manage and solve." Napatigil ako sa aking ginagawa. Dahan-dahan akong tumingala upang tingnan ang kaibigan ko nang diretso sa mga mata.