Novel & Cerita Impossible Is Nothing

"Have you seen a rain on broad sunlight? The moon on daylight? What about seeing an enemies end up as lovers? May mga bagay sa mundo na imposibleng mangyari para sa mata ng marami but it's still happening. Parang ikaw at ako. Despite the hate I once had for your family, sa pagmamahal pa rin sa'yo nauwi ang lahat sa akin. Dinaig pa ng pagmamahal ko sa'yo ang galit na nasa puso ko noon. See, impossible things still happens." Sa huli ay napangiti na lamang si Sapphire habang tumatango-tango dahil sa paliwanag nito. Teacher ngang talaga si Will, he made a better explanation at kahit hindi matalinong tao si Sapphire ay naunawaan naman niya ang point ng binata.

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

Naisip ko noong biyernes na baka kapag naging maayos ang koneksiyon nilang dalawa ay madaan ba sa mabuting usapan ang lahat… Ngunit ngayon ay napagtanto kong imposible iyon. Masyadong imposible ang bagay na iyon para mangyari. Wala akong ibang choice kundi harapin ito ng mag-isa, at alam kong hindi ko ito kakayanin dahil alam kong may mawawala sa akin sa dulo gawa ng sitwasyon ito sa buhay ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko…

Inilapag nito ang hawak na laptop sa center table at masuyong hinawakan nito ang aking isang kamay. "Nothing, babe. I am so happy, hindi ko akalaing sa kabila ng mga pagsubok natin sa buhay nakaya nating malampasan ang lahat. Alam kong may panibago pang pagsubok na darating sa pagsasama nating ito. Pero isa lang ang natutunan ko sa buhay. Ang maging matatag sa lahat ng mga bagay. At palaging ilagak sa Dios ang lahat ng mga alalahanin, ika nga, nothing is impossible to God."

It won't come true, impossible! "Alam mo, nakikita ko kasing bagay kayo at maalagang tao si Alas. Pasensya na ha, pero kung wala ka namang nubyo ay puwede ka niyang ligawan." How flattering his words but it's still impossible for many reasons.

Ang lumayo kapag alam kong delikado na. It's been a years but still.. he is the one. No one can blame me about this, like.. what the hell?! It's been a years! Matagal na 'yon at impossibleng siya at siya parin ang gusto ko dahil.... walang impossible sa taong nagmamahal. Katulad ng isang maliwanag na buwan sa madilim na kalangitan... bumabalik at bumabalik parin.

Kahit sino walang maniniwala sa sinabi niya, kung ibabase mo sa edad niya. Bigla naman siyang tumikhim, "Ehem, let's say that it is impossible to save you, but not everything impossible is only impossible, we can make it as possible, just like what I did and you've expected to believe. Let's say that I have the power that I can order or command someone who can follow me even if I'm just young. Unbelievable, right, ate Lee?" Paliwanag nito habang nakatingin lang ng diretso sa mata ko, napapalunok ako at hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

Walang gumalaw. Walang huminga nang malakas. At pagkatapos— "Impossible." Hindi ko halos narinig ang boses ni Adrian. Napakababa. Parang may nakita siyang multo. Napalingon ako sa kanya. Hindi ko siya makilala. Wala ang ngiti. Wala ang kumpiyansa. Mukha siyang namutla. Mukha siyang... natatakot.

“Sssh.” Bahagyang bumalik sa normal ang tibok ng kaniyang dibdib. Palagay siya na hindi naman natatanaw sa labas ng bahay ang sinag ng ilaw ng gamit nilang flashlight. Hindi marahil sapat ang liwanag niyon para mapansin sila ng nag-iisang bantay. “This is impossible.” “Ano’ng sabi mo?” “This is impossible. Let’s go.”

At kung may nangyari then the possibility… hindi na imposible. Napaatras ako ulit. Napatingin sa pinto. Sa loob nandun siya. At ang batang posibleng akin. Napabuntong hininga ako. Mabigat. Magulo. Hindi ko alam kung ano ang mas matimbang ang hindi ko maalala o ang posibilidad na may responsibilidad ako na hindi ko alam kung paano haharapin. “At kung siya nga…”