In Case Of Emergency の小説・ストーリー

Wala akong pakialam kung tamad sila o hindi. Ang mahalaga, walang paraan sina Damon para makontak ang kahit sino rito. “Pero Ma’am,” maingat na sabi ng isa sa mga guard, “paano po kung may emergency?” Ngumiti ako sa kaniya. “Wala naman sigurong magiging emergency, gusto ko lang maging matino kayong lahat habang wala ang mga kapatid ko. Ayokong maging pabaya habang wala sila, kakabalik ko lang, dapat magpakitang-gilas ako sa kanila,” paliwanag ko sa kanila.

Masama ang pakiramdam ko. Kung may maghahanap sa akin, sabihin mo na may emergency akong meeting. Copy po ma’am” sagot ng kausap Salamat Betty.

Maraming mga yabag ang papalapit sa akin. Mga iba't ibang hitsura ng mga estranghero ang dumulog sa kinaroroonan ko upang tingnan akong nakatihaya sa gitna ng kalsada. Kung pwede mamatay out of embarrassment eh kusa na akong sasama sa grim reaper ba't hindi eh. May layunin pa ako. "Call 911!" sigaw ng isa. "Putang ina walang ganyang emergency sa bansa!"

napapaisip na pahayag ni Yshara na kibit balikat nalang niyang ikinapasok sa loob ng HIH. "A normal day in my life na walang emergency call, wala na akong duty but if emergency comes i need to comply, so please Lord, let this night be peaceful without any emergency occ--" hindi natapos ni Yshara ang sasabihin niya nang bahagya siyang magulat sa pagdating ng isang ambulansya sa tapat ng emergency entrance.

"I'm sorry baby, it was really an emergency." "I know that it was an emergency." Madiin kong saad. "Karapatan ko naman sigurong malaman kung anong klaseng emergency yan hindi ba?" Inis kong pakli tsaka ko inagaw ang kamay ko sa pagkakahawak niya sakin. Muli siyang umiling kaya sinamaan ko sya ng tingin. "Kung ganun pala anong silbe ng pag-uusap natin?"

Sinabi ko kaagad na may emergency na nangyari at kailangan niyang pumunta rito sa hospital. Maya maya ay lumabas na rin ang teacher na hindi maipagkakaila ang pag-aalala sa bata. Tumayo siya sa tabi ko, pero panay pa rin ang pagsilip sa loob ng ER. "Teacher, tawagan mo na rin ang magulang ng bata, at ipaalam ang nangyari," sabi ko sa teacher na nanginginig pa rin ang mga kamay hanggang ngayon.

“Ano? May nangyari ba?” Agad siyang nilingon ni Zion. “Hindi. Hindi ganoong emergency.” “Then ano?” Tinanggal nito ang seatbelt. “Stay here. Lock the door. Babalik ako.” “Zion Saavedra, anong emergency ’yan?” Tumingin ito sa kanya nang seryoso. “Pregnancy supplies.” Bago pa siya makasagot, lumabas na ito ng kotse.

Pagbukas ng pinto ng sasakyan ay alam agad ng mga nurse na emergency ang sitwasyon. “This is an emergency,” sabi ni Rhett, ramdam ko ang pagmamadali sa tinig nito. Tila inuutusan ang mga ito na dapat ay magmadali ang mga ito sa pagkilos Hindi pa humuhupa ang takot ko habang yakap ko pa rin si Rhevan. Ang maliit niyang dibdib ay mabilis na tumataas baba, may bahid pa ng gatas sa labi at bawat mahinang ungol niya ay tila punyal na tumutusok sa puso ko.

tanong ko agad, parang kumapit ako sa huling pag-asa. “Every day. No exceptions. And as many times as you want during visiting hours,” kumpirma niya, calm and reassuring. “At para naman sa 'yo, mas makakabuti talaga na makapagpahinga ka sa bahay. Emotionally at physically. Kahit gaano kaganda ang hospital, hindi ito ideal na lugar para sa full recovery.” “Pero paano kung may emergency sa kanya sa madaling araw?” balik ko, halatang nangingibabaw ang anxiety ko.

Mabilis kong tanong. "Oo-- I mean, hindi! Oh, itong cellphone. Number ko lang dapat ang nandyan huh." Medyo kumunot ang noo ko ng bigyan niya ako ng cellphone. "Sakin na 'to?" Takang tanong ko at tumango naman siya. "Bakit? Di ko naman kailangan ng phone--" "Pwes ngayon mismo kailangan muna, in case of emergency." Tumango-tango nalang ako at nilagay lang yon sa gilid ng kama. Malapit na palang mag 9 pm.