In Case Of Emergency の小説・ストーリー

"I'll watch over them. Pangako." ​Tumango si Cyprian bago bitbitin ang kaniyang mga briefcase na puno ng high-tech na kagamitan. "Liana, ang emergency override... under the third crib. Gamitin mo lang 'yon kung wala na talagang ibang paraan. It will trigger a total lockdown. No one gets in, and no one gets out."

''Pero paano kung may sakit ang empleyedo? ''Hanggang hindi siya maging bedridden ay obligado siyang pumasok.'' Napailing si Josh sa narinig. ''She's insane.'' ''Paano kung may emergency sa pamilya niya?'' ''Mawawala o magkakaroon ba ng solusyon ang emergency na iyon kung nandoon siya?'' ''Pero ang presensiya niya ay malaking tulong na.'' ''May balak ka bang um-absent?''

I even told her to take care and not to worry about anything here—all just to make it look real. "Oo nga, Alexandra. Kung ano man yang problema sa inyo, pwede kang magsabi sa amin. Baka pwede ka naming matulungan. Sayang naman at hindi ka namin makakasama. Pero dahil nga Emergency kamu, wala naman akong magagawa. mag-iingat ka lang, ha? Ipapahatid kita sa driver namin. Bumalik ka kaagad kapag okay na,"

“Nagkaroon lang kasi ng emergency.” “Emergency?” singhal niya. “Ano? Nasunog ba ang mansyon? Dinukot ka ba ng alien? Ha?” Napakagat ako sa labi upang pigilan ang pagtawa. Hindi naman nasunog ang mansyon. Pero parang ako ang nasunog sa nangyari sa amin ni Killian. “Basta emergency,” sagot ko. “Hindi ko rin inaasahan.” “Anong klaseng emergency ang dahilan para hindi mo man lang mabasa ang dalawampu’t tatlong text ko?”

“Buti na lang, kakasara pa lang ng kotse mo bago ito bumangga sa parking barrier. Bago lang ba ang driver's license mo?” Iyon ay isang napakasimpleng aksidente na kahit sino ay magtataka kung paano nangyari. Hindi alam ni Amara kung paano magpapaliwanag. “I'll be more careful next time,” paumanhin niyang sagot. Biglang nanginginig ang kaniyang telepono. Sumulyap siya sa screen at agad na napasimangot. Habang inaayos ng nars ang mga ginamit na cotton at IV supplies, kaswal nitong sinabi, “Tinawagan namin ang emergency contact mo habang wala kang malay.”

Gagana ba sa katawan ko ang mga halamang gamot na iyon? “Okay, what about emergencies?” tanong ko pa. “What if you break a leg or something worse happens?” Ngumiti siya, pero may bahid ng lungkot sa mukha niya. “You pray,” sagot niya, diretsahan pero parang may bigat sa tono. “And you do what you can. That’s all you can do.” Halos hindi ko maipinta ang mukha ko. Napatingin ako sa paligid ng kubo, pilit iniisip kung kakayanin kong mabuhay sa ganitong klaseng sistema.

Bagay na hindi ko maintindihan. “Pero paano na ako? Sina lolo at lola? Paano kung sobrang kailangan ka namin. Sabihin nalang natin may emergency, edi hindi ka namin agad kasama.” Pagpapaliwanag niya sa mayordoma. “Tatawagan pa rin ako ni Nena kung may emergency, at saka ayaw mo iyon makakapag gala ka na ng walang mga bantay sa lungsod.” Pag aalo nito.

Isa pa, kapag may emergency ay madali itong makakasaklolo sa kanya. Tulad na lamang nu’ng nangyari sa kanya ng na-allergy siya sa beans. Kung hindi dumating si GB sa takdang oras ay baka pinaglalamayan na siya ngayon. Bigla siyang kinilabutan ng sa kanyang isipan ay biglang pumasok na kung hindi siya nailigtas ni GB ay ataul sana ang nakikita niya ngayon at hindi nga handa.

paliwanag niya. "Sa bagay tama ka pero gusto ko ring matoto para kung may mga emergency at wala ka dahil out of town or may business trip hindi ko na kailangan tumawag ng driver dahil nandito naman ako at saka aanhin mo naman ang mga kotse mo kung pang display lang sila sa bahay." saad ko.

Sumakay nalang ako sa sasakyan at agad din niya itong pinaharurot pauwi. //[ER]: [EMERGENCY ROOM]//