Novel & Cerita In Case Of An Emergency Break Glass

Nang dumating na ako sa kwarto ay pinaupo ako ni Keegan sa kama at tumabi siya sa akin. “Te, kapag naramdaman mong may pumasok, magtago ka bigla, o kaya kapain mo 'yang emergency button sa lamesa mo. Huwag kang mag-alala maaga naman akong uuwi mga 8 P.M siguro. Basta yung binibilin ko sa'yo.” Pangaral niya sa akin kaya tumango na lamang ako. “Sige na, lumayas ka na!” Pagtataboy ko sa kaniya at tinulak siya nang mahina.

"Sorry, hindi makapunta si Ate. Sorry, nakakulong ako." Paano kung may emergency? Paano kung bumagsak ulit ang platelets nito? Walang cellphone si Amara. Basag na. Sinira ni Xerxes. Walang paraan para tawagan siya ng ospital. Ang isiping 'yon ay nagdulot ng panibagong bugso ng panic. Tumayo si Amara at muling kinalampag ang pinto. "Xerxes! Buksan mo 'to! Hayop ka! Buksan mo 'to!"

"I'm sorry that you have to deal with this situation. Hindi ko naman gusto rin na magtabi tayo dito. Again, this is our resthouse. Hindi lang sa akin. We respect privacy here. That's why we don't have spare keys." "Paano pag naiwan 'yong susi sa loob? Paano kung kailangan niyo na talagang buksan ang pinto kasi may emergency? You all need spare keys," giit ko dahil hindi ko makita 'yong reason bakit wala sila no'n. Napaka-imposible. "We can break the door anytime, if that's the case. Kaso bakit ko gagawin kung hindi naman emergency ang situation? Hindi big deal sa amin ang spare keys, kaya hindi namin 'yan pinagtutuunan ng pansin."

Trying to break the glass between us. Bumagsak ang luha ko habang pinipilit basagin ang salamin. Kinuha ko ang upuan, I use it to break the glass. Pinaghahampas ko ng paulit ulit ang salamin ng walang tigil. “ Catherine! Catherine!” sigaw ko. 4 men enter the room, they all stop me. Ginawa ko ang lahat para makakawala sa kanila. They outnumbered me.

"Halos hindi ka naman umuuwi sa mansyon, Enzo. How exactly am I supposed to communicate with a ghost?" "..." Napakamot na lang sa ilong si Enzo, biglang nawala ang tapang niya. "Lumipat lang naman ako ng tirahan para five minutes lang ang layo ko sa emergency room. Saving lives is my primary medical directive. If an actual emergency occurs at home, you know a single phone call will bring me back instantly."

Habang inaayos ko ang tali, isang biglang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong kwarto, dahilan para mabasag ang isa sa mga glass display cabinets sa gilid. *CRASH!* Lumapit ako sa mga nabasag na bubog. Doon, sa gitna ng mga nagkapirasong salamin, ay isang maliit na drawer na nakabukas nang bahagya dahil sa impact. Sumilip ang isang makintab na silver keycard at isang piraso ng microchip na may nakasulat na code: *V-71*.

May hawak siyang tablet pero ang mga mata niya ay hindi nakatuon sa trabaho kundi sa amin. "Adrian... tignan mo iyon," bulong ko habang itinuturo ang lalaki. Bago pa makalingon si Adrian, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa floor. Ang emergency lights lang ang bumukas, nagbibigay ng pulang liwanag na tila ba nasa loob kami ng isang horror movie. Narinig ko ang pagsabog ng glass walls sa dulo ng building.

Ang tatlo namang naka-duty ay abala sa kanilang mga working table. Nahaharangan ng glass wall ang mga kuwarto sa ICU kung saan naroon ang malawak na espasyo ng working area. Nabibigyan lang sila ng alarma kapag umilaw at tumunog ang emergency indicator sa bawat silid. Pero ang pagpasok ni Amberlyn sa room 10 ay nakalagpas sa paningin at pandinig na pagapang pang tinungo ang kama ng pasyente matapos marahan na maisara ang pinto.

Pautal-utal kong sinabi, hindi ko dapat sabihin sa kanya ang totoong mundo na ginagalawan ko noon, dahil pagnagkataon, pati si Kuya Jayson ay maaaring malagay sa panganib. Nagkunot noo siya, batid ko na hindi ito sigurado sa kanyang naririnig mula sa akin. Magsasalita na sana uli ito, ngunit naputol ito ng biglang may sumigaw mula sa labas."Boss, someone broke the emergency exit!" "Go! check it." sigaw ni Big Boss. Agad namang tumakbo ang limang lalaki at sumunod sa kanila si Alexa.

“ Sya, siguraduhin niyong kumakain siya ng maayos sa loob ng dalawang araw at huwag na huwag niyo siyang papalabasin ng silid na yan. Wala ding communications sa labas para sa kanya.” “Naiintindihan ko.” “At kapag may emergency na nangyari. Agad ninyong ipaalam sa akin.” “Asahan mo Master Julius. Nga pala hahayaan mo ba talaga siyang galawin ang mga gamit mo dito?” “Ayos lang. Wala siyang maaring gawin dyan. Kaya ayos lang.” “Sige, mag-iingat ka na lang Master Julius.”Binaba ko na. Tumayo na ako at sinundan si Deo.