In Case Of Emergency Novels & Stories

Nang biglang tumunog ang cellphone ni David, tila nabahala ito. "What is it?" nag aalala niyang tanong. Tinapunan siya ng tingin ni David. "There's an emergency and they need me there. Pwede bang isama na muna kita sa hospital? Ihahatid na lang kita." Kahit pagod man at gusto na niyang magpahinga, napatango siya. Mukhang emergency naman kasi. "Sure."

Tumingin siya sa bintana na may pag-usisa sa kanyang mga mata. Makalipas ang ilang sandaling pagnilayan, tinawag niya si Uno. "Anong nangyayari?" "Emergency." Isang salita lang ang sinabi ni Uno bago binaba ang tawag. Kung masabi lamang ni Uno ang salitang 'emergency' at wala nang iba, nangangahulugan ito at wala rin siyang ideya kung ano ang nangyayari.

"I have an emergency." ​Ang "emergency" na tinutukoy ko? Kailangan ko ng dahilan para makita si Celine. Sa loob ng ilang araw na hindi ko sila nakita, parang may kulang sa sistema ko. Parang kape na walang asukal, o kotse na walang gasolina.

"Sorry, hindi makapunta si Ate. Sorry, nakakulong ako." Paano kung may emergency? Paano kung bumagsak ulit ang platelets nito? Walang cellphone si Amara. Basag na. Sinira ni Xerxes. Walang paraan para tawagan siya ng ospital. Ang isiping 'yon ay nagdulot ng panibagong bugso ng panic. Tumayo si Amara at muling kinalampag ang pinto. "Xerxes! Buksan mo 'to! Hayop ka! Buksan mo 'to!"

Sa tagal ba naman naming magkasama, alam ko kung saan at kailan ito magkaka-interes sa isang lalaki. Umalis ako sa station para i-check ang vitals at magbigay ng gamot sa mga pasyenteng nandirito sa emergency room. May mga ilan dito ay naaksidente, kinagat ng aso, mga nagsusuka dahil sa kinain, ang iba naman ay naghihinalo na, may mga inatake sa puso, heat stroke, at iba-iba pang klaseng mga sakit.

Agad na lumapit si Amber sa kanyang tiyahin upang alalayan ito sa paglalakad, ngunit isang tunog ng sirena ang biglang umalingawngaw. Isang ambulansya ang huminto sa gilid nila, at sa loob lamang ng ilang segundo, nagmamadaling lumabas ang medical team. May dala silang stretcher, at sa ibabaw nito'y may isang lalaking walang malay, duguan ang gilid ng kanyang ulo at putlang-putla ang mukha. Kasunod nito ang isang matandang babae na umiiyak at hindi malaman ang gagawin. “Move aside, please! Emergency case!” sigaw ng isang doktor habang mabilis na tumutulak sa stretcher papasok sa ER.

“Mukhang daanan palabas.” Sinundan niya ng tingin. “Kunin mo phone ni Mommy sa loob ng damit ko… tapos lumabas ka… humingi ka ng tulong.” itinago ko kanina ang isang emergency phone ko, bilang isang Doctor, hindi lang isa dapat ang phone dahil sa mga emergency at iba pang network para macontact ako ng patients ko. Agad siyang kumilos. Pero nang hanapin niya, ay wala na sa damit ko.

Hindi na nagawa pang ihatid sa loob ng bahay si Lizzy na nagulantang man ngunit hinabol naman siya upang magtanong na dito. “Tatawagan kita mamaya! Emergency lang!” turan niyang lumulan na ng sasakyan at pinaharurot na paalis. Walang nagawa si Lizzy kung hindi tanawin ang sasakyan nito palayo. “Emergency? Sa pamilya niya ba kaya niya sinasabing emergency?” Habang nagmamaneho ay tinawagan niya si Desmond upang alamin kung saang bar iyon.

Ilan sa kanyang mga kasama ang umangal sa pagkakaistorbo ng tulog, pero wala naman silang pagpipilian dahil iyon ang kanilang buhay bilang resident doctor. "Code Red! Code Red!" Kinapa niya ang cellphone na nakapatong sa katabing mesa at pikit-matang isinuot ang doctor's gown nang mabalanse ang pagtayo. "Doctors from all depertment, we have an emergency! Please proceed to ER! I repeat, we have a Code Red! Doctors from all department, please proceed to ER!"

Mabuti na lamang at may malay pa ito kaya nagagawa pa nitong humakbang. Mabilis niyang pinatakbo ang kotse. Halos sumigaw siya sa kalsada para lang malaman na isa itong emergency. Nang makarating sa emergency entrance ay kaagad silang sinalubong ng mga nurses at doctor. Tiningnan nila ang pulse rate nito at kaagad na sinakay sa stretcher.