Novel & Cerita In My Arrogant Opinion

just stare at me? I rolled my eyes again and was about to get inside when he spoke. "You surely are the worst and cringy actress I've ever seen," pang-aasar niya. "Oo, tapos pake ko, 'di ba?" He chuckled at my remark. "You sure are living a sad life," he suddenly said. What the hell? "Excuse me?" I scoffed. The audacity of him to be THAT arrogant? I was sure that the whole grade problem I felt for him was just annoyance but now, I am frustrated.

" Natawa siya. I've met so many arrogant men but never this arrogant. Ang ere ni André ay nagsisigaw ng confidence to the level of arrogance. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mamamangha. Tila alam nitong pinagkakaguluhan siya. Alam na alam niyang marami ang nagpapantasya sa kanya. Iniisip ko tuloy kung alam rin ba niyang marami akong naiisip tungkol sa kanya. Him on top of me, sweating and biting his...

Pangongontra niya kaya napaharap na ako sa kanya. “Hindi ko hinihingi ‘yang opinyon mo.” Marahan kong pagtulak sa kanya gamit ang hintuturong daliri ko. “You have no rights to tell that kind of your opinion lalo na kung kaharap mo ibang babae.” “That’s the point, hindi ka ‘iba’ kaya sa’yo ko sinasabi.” Napataas-kilay ako dahil doon. “Napaka nonsense mo talagang kausap, eh ‘no?”

"I thought Solly Arien is a quite and high-class type of woman. Hindi ko alam na isang amazona pala ang nabingwit ni Raddix." Napaawang ang labi ko dahil sa sinabi niya. "Nang-iinsulto ka ba?" taas-kilay kong tanong. "Hindi," pa-cool nitong sabi at nginisihan ako. "I'm just stating my opinion." "Your opinion is rebundant." "Every opinion is counted, baby." "Except the offensive one, unggoy." Panandalian nitong inalis ang tingin sa daan at sinulyapan ako. "Woah! You sounded like Raddix!"

my voice cracked habang nagsasalita dahil sa frustration ko. "Tama kayo hindi niyo ko kilala kaya anong karapatan niyong husgahan ako? Okay lang sana kung isang beses eh pero para ipamukha sa akin? Ako, oportunista? Manggagamit? may motibo?" pagak akong tumawa sa harapan nila.

"I am not just beautiful. I. AM. GOLD." Sabay silang napasinghap. "What made you think that I care about your opinion? Do you think I care? Hah!" I smiled with sarcasm. "Sino kayo? Anong ambag niyo sa buhay ko?" "Yun naman pala, bakit ka nandito?"

At ang irony, dahil lahat ng ito ay peke. “I’ll miss you too,” mahina kong sagot, nakatingin sa mga kamay ko. “Sino pa ba ang bibili ng buong wardrobe ko na parang bumibili lang ng kape?” “And who else will tell me when I’m being arrogant?” “Literally anyone with enough honesty.” Natawa siya, natawa rin ako. Sandali, parang bumalik kami sa ubasan, nagbibiro habang umiikot ang mundo.

May karapatan din siya. Pero pagkatapos ng lahat ng kanyang ginawa, naramdaman ni Aria na wala talagang karapatan ang lalaki. Sabihin na nating makasarili si Aria. Oo, inaamin iyon ni Aria. ***

seryoso niyang wika Hindi ko naman mapigilan ang mapangiwi ang tumino sa isipan ko ang huling katagang sinabi niya Hmmmp, grabe, hindi daw ako type? Well, the feeling is mutual. hindi ko din siya type dahil wala akong ibang LOVE sa ngayun kundi itong susi ng luxury bigbike na nasa harapan ko Tingnan mo nga naman ang swerte ko. Akala ko talaga, puro sakit lang ng ulo ang hatid nitong si Arif sa akin eh. Mukhang nagkakamali yata ako. Galante din pala at dahil nakuha niya ang kiliti ko, sasagot na ako ng ' I do' sa harapan ng altar.

I said, then turned around. "Hey, wait!" I stilled and waited for him to speak again. "Uhh — nothing. I'm leaving. Thank you for accepting my simple gift. " Because of what he said, I immediately turned around and returned the paper bag to him. "Whatt?" he asked in shock. "Your arrogance! A simple gift, huh? Just because it's only hopia, you'll say it's 'simple'? You're arrogant too, just like those bitches in your school! "